Yabancı medya mensuplarının benimle yaptıkları röportajlarda en çok tekrarlanan soru şu oluyor: “Peki, AKP’nin somut olarak neden olduğu anti-laik hareketler arasında ne var ki? Ne örnekler verebilirsiniz?” Bu soruyu biraz da samimi merakla soran yabancının dışında bir de işin bildiğiniz Türkiye kısmı var: “Abartıyorsunuz efendim! Adamlar ‘anti-laik’ ne yapmış ki! Hepsi paranoya bu korkuların! Bunlar aslında bizim solculardan daha demokrat”.

İşte bu soru ve yorumlar artık öldü! Araştırmaya üşenen tembel yabancı diplomat ya da gazetecinin de, kafası karışık yerli kararsızın da ağzına tıkılacak bu laflar… Birkaç yıla yayılan arşiv çalışmalarından sonra, AKP’yi deşifre eden, onun sahte demokrat maskesini indiren, makyajını akıtan gerçekleri “AKP Ekspresi: Avrupa Biletiyle Tahran’a” başlıklı kitabımda toplayabildim. Sizler bu satırları okurken bugün piyasaya Piramid Yayıncılık’tan çıkan 20. kitabımın hazzını yaşıyorum. Seçimlerin dört ay öne çekilmesine rağmen, uykusuz gün ve gecelerden sonra, bu yayını 22 Temmuz’dan üç hafta öncesine yetiştirebildik.

Kitap, baştan sona sayısız kanıt ve gazete kupürüyle, AKP’nin hangi “insan mühendisliği” çabalarıyla, Türkiye için nasıl bir “sebze”ye dönmüş vatandaş profili çıkartmaya çalıştığını gözler önüne seriyor: Kadına çarpık bakan, kadın-erkek eşitliğine inanmayan, müziğe, satranca, güzel sanatlara, sinemaya, tiyatroya, baleye içten içe her fırsatta düşmanlık taslayıp çelme takan, laiklik ve Atatürk resmini, felsefesini, Atatürkçüleri her yerden toptan kaldırmaya çalışan bir yobaz anlayış… Yüzlerce örnek peş peşe akınca, günlük hayatta futbol tartışmaları, televizyon dizileri ve manken-türkücü aşkları arasında herkesin gözünden kaçabilen bir büyük şema “kabak gibi” ortaya çıkıveriyor: AKP bu halka “doluşun trene, Avrupa’ya gidiyoruz” diye fetva vermişken, bu hat akıl almaz bir süratle Orta Doğunun yobaz derinliklerine doğru yol alıyor: Arabistan, Tahran ve hatta “Kumkent”!

Batı’nın çerçevelediği “ılımlı İslam projesi, ilginç bir şekilde Türkiye’ye bu gülünç rolü biçen beyinsiz emperyalist kadrolara da, Ortadoğu’nun şeriatçı diktatörlerine de eşit derecede uyuyor: Batı, karşısında kuklaya dönmüş güçsüz bir devlet yapısı isterken, Ortadoğu’da eninde sonunda Türklere kazıklanan bu “Ilımlı İslam” projesinin er ya da geç onları ilgilendiren radikal İslam’a dönüşeceğini çok iyi biliyor. İşte Türkiye bu tuzağın ortasında Doğu ve Batı arasında çarmıha gerilmiş olarak, aydın halkıyla beraber veriyor bu çifte kıskaca karşı mücadeleyi. Kitap, Batı’nın ve petro-dolarların farklı sebeplerle allayıp, pullayıp öne sürdüğü bu çarpık iktidarı “masum” görmeye gayret eden her gafil, her saf ve her cahili uyandırmak için atılan bir tokat. Diğer haberlerle sulandırılmadan sunulunca, o şamar bayağ ağır geliyor…

*Tabii önemli olan 22 Temmuz’dan önce uyanabilmek! Erdek’te ve Bodrum’da geçen hafta üst üste verdiğim ADD konferansları çok yoğun geçti ve bazı ateşli tartışmalar oldu. Sonuçta umuyorum büyük ölçüde son kararsızları da hiçbir bahaneye kanmadan güçlerini solun birleşik sepetine, CHP’ye atmaları konusunda ikna edebildik. ADD’nin topladığı o güzel insanlarla siyasete bakışımızı artık korkmadan somutlaştırabildiğimizi görmek beni mutlu etti.

Keşke piyangodan elime para geçse de, bu kitaptan 500.000 adet tüm yurda dağıtabilsem… Mesela  “dengeleri ve istikrarı hiç bozmayalım” deyip, AKP’ye selam duran o işadamları grupları… O yüzleşmeden sonra hangi deliğe kaçarlar acaba merak ederim…

Onlara bir de şunu hatırlatmak isterim: Para, siyasi istikrar ve huzurun olmadığı yerde hiçbir şey ifade etmez. Öncelikli olan, ülkede demokrasinin özgürce nefes alıp vermesi, barış ve huzurun sürmesidir. Hemen hatırlatalım, Beyrut, “Ortadoğu’nun Paris’i”ydi de ne oldu? Tahran, yaşam tarzıyla belki aynı kıyaslamada “Ortadoğu’nun Londra’sı” olarak görülebilirdi. Kırbaçlanan gençler, öldürülen, dayak yiyen “zina” suçluları, yeşil bayraklar, din polisleri ise bugünkü acı sahneler…

Bağdat mı? Hani şu akıl almaz “medeniyetler savaşları”nın arenasında “demokrasi getirme” yarışının(!) her geçen gün traji komediye dönüştüğü en büyük alanda, tarih boyunca hangi zenginlikler, hangi saray, hangi kültür ihtişamları yaşandı hatırlatalım mı? İşte Amerika, onun da suyunu çıkarıp, posasını yedi bitirdi, o tarih alçakça “uygar Batı”(!) tarafından yağmalandı.

Hemen demagoji yapılmasın: Ben “Avrupa Biletiyle Tahran’a” derken İran’ın eşsiz güçlü medeniyet mirasını kastetmiyorum. O, tabii ki tüm güzellikleriyle ömür boyu kurtulabilen noktalarıyla, değiştirilmez mirasıyla kalbimizde ve tarihte yaşayacak. Ben bu dost komşu ülkeyi, zorla, vatandaş katliamlarıyla “molla diktatörlüğü” parkına döndürenleri ima ediyorum…

“Tehlikenin farkında” olanlardan, hala olamayanlara ciddi bir yeni kılavuz var artık…

Karşımdaki içi kan ağlayan babanın adı Nuri Güreşen. Oğlu Hasan Güreşen’i kaybedeli şunun şurasında henüz iki haftacık olmuş. Ama inanın bana aradan iki on yıl daha geçse, o acı tazeliğinden hiçbir şey kaybetmez. Fotoğraftaki Hasan Güreşen, yakışıklı, taş gibi asker… Elinde makinalı tüfek ile şimdi pankart olmuş olan fotoğrafında gururla gülümsüyor. Baba Güreşen’e sarılıyorum ve güneş gözlüklerimin arkasında ağladığımı ona belli etmemeye çalışıyorum. Nuri Güreşen metin, kararlı ve dimdik ayakta… Artık oğlunun iki çocuğuna hem babalık hem dedelik yaparak avunacak…