Yaratılalı beri canlıların ve irili ufaklı canlı topluluklarının –her birinin- çıkarları çatışmıştır. Bu çatışmaların pek azında, taraflar apaçık savaşır. Aldatma, değişik ton ve dozlarda, bu çatışmaların ayrılmaz bir parçasıdır: Gizlenme, kamuflaj, kılık değiştirme, taklit, göz boyama, görüntü saptırma, yalan bu silahlardan bazısıdır. Söz gelimi, bir düşmanın, “ben düşmanım!” diye haykırmak yerine, dostmuş gibi ortaya çıkması; dost görünümlü örgütler kurması veya dost –ama aptal- örgütlerle işbirliğine gitmesi olasılığı her zaman daha fazladır. Ve tabii ki, -bir çoban matı planının parçası olarak- hoşa giden –ama sonu hüsranla bitecek- tutum ve davranışlara yönlendirmesi de, bu sürecin kaçınılmazıdır.

Önceki yazılarımı okuyanlar bilirler: Cumhuriyeti kuran –ve şimdi de mirasçısı- güçler karşısında halkın önlenemez yükselişinin, Türklüğün hayrına olduğunu savuna geldim. Bu bağlamda, son seçimler sonrası düş kırıklığına uğratmış olsa da, AKP iktidarının, bu dönüşümün bir tecellisi olduğunu düşündüm. Bu yüzdendir ki, normal şartlar altında, Ergenekon yargılamasını hararetle savunmam gerekirdi. Ama bir şeyler, beni bundan alıkoyuyor. Üstüne üstlük, Cumhuriyeti koruma adına miting üstüne miting düzenleyenlerin, adeta mezar sessizliğine bürünmeleri, beni, bu yazıyı yazmaya daha da teşvik etti. Yanlış anlaşılmak istemem: Hukuk dışına çıkanlar, hele de bunu şahsî menfaat sağlamak için yaptılarsa, kim olursa olsun yargılanıp hesap vermeliler. Hatta, böylesi yargılamalar, -nedeni ne olursa olsun, çalışan-emekli, asker-sivil gibi ayrımlar yapılmadan, cesaretle gerçekleştirilmelidir.  O zaman sorun ne?

Bir önceki yazımda Türkiye’yi iki kutba bölmeyi başardığımızı söylemiştim. Bizimkiler ve ötekiler diye... Bugün, “gerçekten iki kutup mu?” diye soracağım. Aslında canhıraş sürdürdüğümüz kavgayı bir an unutup, vicdanımızla baş başa kalsak ve kendimize “bizimkileri” sorsak: “Bizimkilerin hepsi aynı mı?” diye, ne cevap alırdık? Eminim ki, taraftarlarımızı, bir sürü farklı eksende, çok farklı yerlere oturturduk. O herkesi bir kutupmuş gibi hissettiren dinsel turnosol, bir örtü gibi kapladığı idrakimizin üstünden çekilirse, kutupların hiç te fikirsel homojenitesinin olmadığı görülecektir.

Toplumu iki kutuplu yapmak için, herkes elinden geleni, ardına koymadı. Sonunda başardık. Bu parçaları, herkes uzak geçmişinden getirdikleriyle etiketledi: “Ulusalcı”, ”İslamcı”, “laik”, “demokrat”, “devletçi”, “darbeci”, “şeriatçı”, “dindar”, “halk”, “Tayyip’çi” gibi... Ama etiketler değişse de, iki kutupluluk gerçeği değişmedi...

İki kutupluluğa götüren süreç, çıktılarını da yanında getirdi: “Bizimkiler ve Ötekiler”.

Bir önceki yazımda, geleceği planlarken, her şeyin geçmişteki gibi olacağını düşünmenin, Kürt sorunu için de bir handikap olduğunu söylemiştim. Bugün, ne demek istediğimi biraz daha açmak istiyorum. İnsanlığın uzun tarihinde toprak, yakın zamanlara kadar en değerli varlık olarak kaldı. Toprak, on bin yıl öncesine kadar avlamak ve toplamak için, son on bin yılda tarım için, son birkaç yüzyılda yeraltı zenginlikleri için gerekliydi. Halen de gerekli. Ama son yüzyıl veya yüzyıllara kadar bu bir varlık-yokluk sorunuydu. Verimli topraklara sahip olmamanın bedeli açlıktan ölmek demekti.