On senelerdir çırpınıyorum, bu iş böyle gidemez diye!Bugün 15 şehit, yarın Taksim’de veya Kızılay’da patlatılacak bir bombayla 150 ceset… Ankara’da kenarından dönüldü zâten. Varoşlardan merkeze “Biji Biji” diye inecek silâhlı militanlar, aşağıda da onları bekleyen gözü kararmış gençler… Güvenlik güçleri de birbirine girmiş, çünkü onlar da paramparça! Daha neyi bekliyorsunuz ey ehl-i vatan, ey bu ülkenin muktedir takımı? Godot’u mu?

Sevgili dostlar, Batı’nın Türkler’i ve Türklüğü dünyadan def etme plânı çok eskidir; köklerini mâziden alan âtidir. Çin zâten tarihî düşmanımız ve Uygurlar’a yapılanlar medyamızda minnacık yer alabildi. Hâlen bu plânın son aşaması tatbik ediliyor. Bu “son dalganın” hikâyesini internetten gelen ve belli ki İşçi Partililer tarafından hazırlanmış bir metinle de tevhit edip, tabii ki çekince ve sakıncalarımı katıp modifiye etmek sûretiyle, sizlerle paylaşmak isterim.

Gören gözler için pek çok emâre vardı da… Bodur şişman adam “koy kaseti de havamızı bulalım hanım” deyip 300 Km/saat sür’atle karayolunda uçtuğunda, “benim memurum işini bilir” dediğinde içtimâî rücu ve yozlaşma (sosyal regresyon ve dejeneresans) başlamış, antisosyallik alenen empoze edilmişti: Kural, yasa ve hak tanımaksızın menfaâtleri için her şeyi yapma kültürü… Öyle değil mi? Eğer yakalanmamayı becerebiliyorsan veya yetkini, yetkeni ve makamını kötüye kullanıp her şeyi yapabiliyorsan kraldın. Bu sür’at suçu sebebiyle kendisine ceza makbuzu kesen bir trafik polisi çıksa acaba başına ne gelirdi? “Netekim”, Devletlû’yu mahkemeye veren vatandaşı haklı bulan hâkimin başına gelenlere bir bakıp hâlden mâziye projeksiyon yapabilirsiniz.

Medya tutanaklarına göre, spor yazarı Osman Tanburacı 09.09.2008 tarihinde ve saat 17:45’te cep telefonunu açmış ve Millî Takım’ın “Hocası” Fatih Terim gizli numarayla önce bıyığını, sonra anasını avratını, nihâyetinde de yedi ceddini sinkaf etmiş. Osman Tanburacı da, bütün gazetelerde neşredilen tepkisinde mütebessim çehresiyle kaytan bıyıklarını da titreştirerek, “96 yaşındaki anasının ne kabahati olduğunu” sormuş! Sonra da “Müslüman ülkenin hukukunun anasının ve kendisinin hakkını koruyacağına inanarak” Türk adaletine müracaat etmiş. Olay çok çirkin de… Osman Bey’in annesi 69 veya 31 yaşında olsa ne değişecekti? Bu çirkinlikle Müslüman Türk milletinin ne alâkası var? Yoksa var mı? Bakalım…

Amerikalı yüzücü Michael Phelps’i seyrederken hep aynı duyguya kapılıyorum: Bu delikanlı sâdece sürnormâl değil, anormâl de!

Pekin’e sekiz altın madalya ve sekiz dünya rekoru hedefiyle gelen ve bu yazının yazıldığı güne kadar yüzdüğü yedi yarıştan yedi altı altın madalya alan (sonuncusu Dünya değil de Olimpiyat Rekoruyla), sekizinciye hazırlanan, 23 yaşında iken Olimpiyat tarihinin en çok altın madalya kazanan sporcusu unvanını alan bu gençte bir gariplikler silsilesi var.

Devletlû ne yapacağını şaşırdı. Türkçemiz’de enfes bir deyim vardır “câmi duvarına işemek” diye… Kalkmış Rahmi Koç “ben öyle saçlı sakallı adam istemem; bizimle çalışacaklar bakımlı ve tıraşlı olmalı” dedi diye, gürlemiş de esmiş! Yâhu, Sabancı Holding kurumsallaşmada ve globalize olmada sınıfta kaldı ama Koç Holding bütün bunları yaptığı gibi, DDD ile entegre de oldu. Bu aralar sık sık TÜSİAD tarafından eleştirilince, Devletlû da hıncını Rahmi Bey’den almış! Kızdığı şey de, böyle diyerek, kendilerinin asla yapmadığı bir şeyi yaptıkları, yâni ayrımcılıkta bulundukları için celâllenmiş! Şaka gibi…

Benim hiçbir talebim yokken, üstelik her gün militanlarıyla savaşıp Mehmetçikler şehit düşerken, Kürt türküsünün soframda ne yeri var! Tıpkı, müstevliler öyle emretti diye TRT’den Kürtçe neşriyat yapılması ve bunun da demokratlık diye yutturulması gibi. Beyinlerimiz yıkanıyor, hem de devleti yönetenlerin emriyle ve bunu “liberallik” diye hicapsızca övmesiyle. “Antalya bitmiştir” dediğim yazımı hatırlarsanız… Geçen gün güzel mi güzel bir genç kızımız müracaat etti. Anlattıkları dehşetengiz: “Doktor Amca, ben tahsilime İstanbul’da devam etmek istiyorum. Antalya’daki birkaç büyük kolej tamamen dincilerin yönetiminde, halk okullarında ise Kürtler terör estiriyor, sürekli olarak kızlara sarkıntılık ediyorlar, karşı çıkınca alay ediyor ve erkek arkadaşlarımız bir şey deyince de on - on beş kişilik gruplar hâlinde meydan dayağı çekiyorlar. Öğretmenlere bıçak çekiliyor, müdürler kurşunlanıyor ve hepsi korkudan sinmiş vaziyette. Kimse bir şey yapamıyor. Benim âilemin imkânları var, İstanbul’a alıyorlar beni ama olmayanlardan okullarını terk edenler başladı”.

Şu anahtar kelimelerle aramaya giriştiğinizde ise, muazzam dokümanlara ulaşıyorsunuz: Recep Tayip Erdoğan, Abdullah Gül, Unakıtan, Millî Görüş, Erbakan, Türkeş, Fethullah Gülen. Bu muhterem zevatın aleyhinde çok seviyesizce şeyler de yok değil, onlar beni bağlamaz. Buna mukabil, bundan kaç sene önce nerede ne söylemişler, şimdi ne diyorlar, nasıl da tükürdüklerini yalayıp takıyye yapıyorlar… Hepsi ayan beyan gözler önünde. Hilesiz hurdasız. Şimdilerde şövalye de olan Gülümüz’ün AB hakkında söylediklerini seyrederken gülmekten kırılıyorsunuz (mizah en olgunca ego savunmalarından birisidir)! Hele Fethullah Gülen Efendi Hazretleri’nin, nâmı diğer yeni peygamberimizin öyle videoları, öyle beyanları ve analizleri var ki, başka hiçbir kitap okumaya filân gerek yok; affedersiniz, her şey kabak gibi ortada!

Sevgili Prof. Dr. Celâl Şengör’ün yazdığı ve kendisini YÖK üyeliğine uygun gören Üniversiteler Arası Kurul’un 219 üyesine birden gönderdiği mektup gündeme bomba gibi düştü! Önce mektubu iktibas edeyim (ufak imlâ düzeltmeleriyle; çünkü Radikal’den aktardım ve Celâl’in bâzı vahim Türkçe hatalarına düşmediğinden eminim):

“Temsilciniz olmamı isteyerek bana verdiğiniz şerefin her türlü sevinç ve tatmin hissinin üzerinde olduğunu belirtmiş, bunun yaşamımda bana verilen en büyük mükâfat olduğunu arz etmiştim.

Bu çok kısa bir yazı olacak çünkü uzatırsam alenen sövebilirim.

ALPET rezâletine bir yenisi eklendi.

Sayın okuyucum Ahmet Yasin Yeşiltepe’nin katkısında belirttiği gibi, bu reklâmın hâlâ oynatılmasında ısrarcı olunması çok mânidardır. Tıpkı Türk ve Türklük düşmanı, Batı’nın kuklası, Vehhabî Suudi Arabistan Kralı Abdullah’ın emri üzerine Türkiye Cumhuriyeti tarihinde asla görülmemiş bir haysiyetsizlikle Başbakanımız’ın ve Cumhurbaşkanımız’ın huzuruna çıkmaları, üstüne üstlük bir de madalya takmaları gibi…

Peki, ne yapalım? Yok olup silinelim gidelim mi? DDD’nin de kaşıdığı etnik parçalanmaya çanak tutup, 50 sene sonrasının ders kitaplarında “bir zamanlar bunlar vardı” denen kayıp kavimler içerisine mi girelim? Böylesine bir ihânete hakkımız var mı? Yok! Bize ağabey gözüyle bakan, bütün istiskal “gayretlerimize” rağmen (öz be öz Türk olan adamlara Türkümtrak gibi Türkî diyerek, lisanlarıyla dalga geçerek) bizi ağabey olarak görüp peşimizden gelmeye çalışan Türkiye hâricindeki Türkler’e, dünyanın dört bir yanına dağılmış olan ama kimliklerini hâlâ koruyan soydaşlarımıza, kendi vatanımızda hem vatanına milletine bağlı hem de uluslararası arenada var olacak formasyonda yetişen yeni nesillere borcumuz var! Çâre ne?