Ülkenin en yaralı döneminde kuvvayı milliye ruhu, batının sömürgeci kirli suratına -üstelik bütün mazlum milletlerin sinesinde akis yaratacak şiddette- bir tokat   indirmişti... Aynı ruh, kurduğu modern milli Cumhuriyet’ini; hiçbir milletin sömürülmeyi hak etmediği gibi, hiçbir milletin de sömürmeye lâyık olmadığı anlayışı ile mayalamıştı. Bir çok mazlum millet için umut ve inanç kaynağı olan bu tablonun, batı için “kötülerin kötüsü bir örnek” olduğu ise muhakkaktı… Katı kindarlığını ve iflah olmaz öç alma duygusunu bin bir türlü sinsi örtüye büründürmede pek bir mâhir olan batıdan, bu “kötü örneği” cezasız bırakması elbette ki beklenemezdi.  Nitekim adına sadece “sistem” demeyi yeterli gördüğümüz “batı sömürgeciliği,” Türkiye’de 10 Kasım 1938’den beri hükmünü icra etmektedir.

Türk Milleti, demokrasi temelinde bağımsızlık ve çağdaşlaşma ülküsünün çelikleşmiş ifadesi olan “Cumhuriyet”ini kolay kazanmadı.  Onun için ne pahasına olursa olsun kaybetmeye de asla ama asla razı değildir. Bunun içindir ki Cumhuriyet’in (rejimin) korunması ve kollanması görevi, Orduya verildiği kadar, bu konuda  bağımsız Türk Yargısı da ödevli kılınmıştır. Nitekim Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, yargının üçlü saç ayağından birisi olan “Savcı”larına, sadece “Savcı” dememiş, özellikle ve vurgulu şekilde “Cumhuriyet Savcısı” sıfatını gerekli ve lâyık görmüştür.

Amerikalı Merve Kavakçı’nın, savaş kazanmış komutan edasıyla burnu  dik bir şekilde, kutsal TBMM’nin genel kurul salonuna girişini hatırlıyor musunuz?  Hani DSP’lilerin, sıraları tokatlama düzeyinde de kalsa, gönlümüze su serpiştirdikleri o tarihi tepkiselliğe vücut veren sahneyi…

O esnada, Türk Milliyetçiliğini dillerinden düşürmeye gelen MHP’lilerin, körpecik kuzular sessizliğindeki uysal ve tavırsız “duruş”larını bir türlü unutamıyorum. Bunun iki anlamı olmalıydı… “Milliyetçi”lerce, ya o kadının, Türk’ün kan ve irfan ile yoğurarak yarattığı Cumhuriyeti’ne küstahça başkaldırışı kavranamıyor, ya da bu başkaldırı tevekkülle benimseniyordu…

Son yıllarda insanlar ve toplumlar arası iletişim ve ulaşım imkanlarının, baş döndürücü bir hızla arttığı bilinen bir olgudur. Karşı konulamaz bu olgu paralelinde, artık dünyanın deyim yerindeyse küresel bir köye dönüştüğü de yadsınamaz bir gerçekliktir. İlişki ve etkileşim katsayılarının, kapsam ve derinlik olarak olağanüstü yükseldiği bu süreç, aynı zamanda milli devlet yapılanmalarına karşı, adeta şiddetli bir kasırgaya dönüşmüş bulunmaktadır. Sınır tanımaz ilişkiler ağının olağan ötesi giriftlik kazandığı bu dönemeçte, güçlülerin zayıf ve donanımsız olanlara karşı yönelteceği çekim gücünün; giderek bir öğütme, yutma ve hazmetme mekanizmasına dönüşeceği muhakkaktır. Tıpkı büyük balığın küçük balığı yutmasının mukadder oluşu gibi…

Bu savaşın bir tarafının Türkiye ve Türk Milleti olduğunda kuşku yoktur. Karşı taraf ise birilerinin safca sandığının veya sinsice saptırdığının aksine, bu vatanın, bu milletin ayrılmaz bir unsuru olan kürt kökenli yurttaşlarımızı asla ama asla temsil etmeyen, çapulcular çetesi PKK değildir. Türk Milletine karşı açılan bu sinsi savaşın karşı tarafı, başta ABD olmak üzere topyekûn Emperyalist Batının ta kendisidir. Uyuşturucu, kaçakçılık ve kara para bataklığında büyütülen PKK, batı emperyalizminin, işi bittikten sonra imha edilecek türden adi bir maşası, kirli bir değneğidir. ABD patronluğundaki batı emperyalizminin, bölgede inşaya soyunduğu Büyük Ortadoğu Projesi’nin alt taşeronluğunu üstlenen Barzani-Talabani çeteleri dahi, verilen savaşta PKK’dan daha önemli ve öncelikli konumdaki piyonlardır.

Sözün özüne gelecek olursak konuyu şöylece toparlayabiliriz: AKP, iktidarı sürecinde Türk parasının değerini korumayı başarmıştır. Keza dört buçuk yılda 180 milyar dolar borçlanmayla, vurkaççı yabancı sıcak para akışıyla yalancı bir bahar havası estirmiştir. Halk nezdinde bu sonuçlar, kaygılı bir kabulle de olsa,  başlı başına olumlu çağrışımlar yaratmıştır. Esasen istiklalimizi kıskaç, istikbalimizi ipotek altına alan, sorunları çok daha büyümesi pahasına erteleyerek serinlik yaratan bu tehlikeli tablo, ne yazıktır ki, muhalefetçe halka yeterince ve temel nedenler düzleminde doğru olarak tercüme edilmemiş, edilememiştir.

Dünyada üretilen toplam ekonomik değerleri, şayet bir büyük pasta gibi tahayyül edersek; bu pastanın tepsilere servis edilmesi usulüne dair şu keskin gerçekliği de derhal tespit ve ifade etmemiz gerekmektedir. Bu pastadan az sayıdaki zengin ülkelerle, çok sayıdaki yoksul ülkelerin aldıkları paylar arasındaki oran, süratli biçimde zengin ülkeler lehine açılmaktadır. Bundan başka her bir ülkenin tepsisine düşen pastanın, o ülke yurttaşlarına dağılımında da, çok az sayıdaki zenginler ile ezici çoğunluğu oluşturan yoksullar arasındaki paylaşım oranı da aynı hızla zengin azınlığın lehine açılmaktadır.