Türkiye’de, bir milletin hayatında ancak olağanüstü şartlarda görülebilecek veya daha doğrusu devlet yeniden kurulurken olabilecek bir şekilde değişim süreci yaşanmaktadır.  Değişimin yaşanılan hususlarda uzlaşma bir yana baş döndürücü bir hızla ve arka arkaya; daha birisi anlaşılıp hazmedilmeden, toplum için doğru olup olmadığı test edilmeden eskiye yenisi eklenen düzenlemeler yapılmaktadır. Daha -neredeyse- Resmi Gazetede yayınlanan metnin mürekkebi kurumadan yenisi sıraya girmektedir. Toplumda bir sosyal değişim yaşanmakta Türk milleti farklılaşmakta ve başkalaşmaktadır.

Cumhuriyet değerleri tartışılırken öncelikle “Cumhuriyet”ten kastın ne olduğu açığa kavuşturulmalıdır. Anayasa’nın 1.Maddesi “Türkiye Devletinin İdaresi Cumhuriyettir”, Anayasa’nın 2. Maddesi de “Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk Devletidir” demektedir. 29 Ekim 1923’te Cumhuriyet ilan edilirken çıkartılan Kanunda “Türkiye Devletinin şekli hükümeti, cumhuriyettir” ve 1924 Anayasa’sın da “Türkiye Devleti Bir Cumhuriyettir” denilmiştir. Cumhuriyet hem bir devlet şekli hem bir hükümet şekli olarak kabul edilmekle beraber 1923’ten bu yana Anayasa tecrübemizden anlaşılacağı üzere Cumhuriyet ile kastedilen bir yönetim şeklidir, devletin kendisi değildir.

Son birkaç yıldır ülkemizde kimlik problemli kişilerin ya da dünya görüşleri açısından Türklüğü bir etnisite, sıradan bir aidiyet olarak görenlerin Türk milletinin millet anlayışına yeni bir tarif getirme çalışmaları, ellerinde bulunan propaganda araçlarının büyük gücünün yardımıyla kamuoyunu etkilemektedir. Aralarında; dil, din, soy, tarih, kültür, vatan, ülkü birliği gibi ortaklıkları olan insanların oluşturduğu topluluğa millet denilirken, yaşanılan süreçte; içinde bulunulan şartlar, terör baskısı, AB, ABD gibi faktörlerin etkisiyle yeni bir tarif yapılmaya çalışılmaktadır. İnsanların bir kısmı yapılan propagandalarla yeni Türk tarifini kabul edilebilir bulurken diğer bir kısmı ise kuşatılmışlık duygusu içinde bunalmış vaziyettedir.

İkinci Meşrutiyet neslinden bu yana “eski” ve “yeni” arasında bir türlü bitirilemeyen arayış söz konusu olmuştur. Bu arayış genellikle “yeni” ve “yenilik” tarafında yer alanlar tarafından ortaya konulmaktadır. Doğrusu insanların kendilerini bir arayışa yönlendirmeleri, bir takım fikirler üretmeleri ve ürettiklerini yazıya dökmeleri çok doğru, çok güzel ve saygı değer bir olgudur. Doğaldır ki yazılan düşünceler de okunur ve kritik edilirler. Eğer yazı konusu “yeni”nin “eski” ile “geleneksel” ile yaklaşık iki yüz yıldır süre gelen kavgasının günümüzdeki devamı ise ve içinde bulunduğumuz politik şartlar sebebiyle daha da önem kazanmaktadır.