Adı terörle mücadele sırasında efsaneleşmiş olan Emekli Tümgeneral  Osman Pamukoğlu, “Unutulanlar Dışında Yeni Bir Şey Yok” adlı kitabını yayınladığından bu yana da yeni bir şey yoktur, değişen bir şey yoktur ve  dolayısıyla da “terörle mücadele” artık bir masaldır. Masaldır, çünkü Osman Pamukoğlu ve onun gibi terörle mücadelede efsaneleşmiş isimlerin hiçbiri tümgenerallikten daha yukarıya çıkamamıştır. O halde, bugün  terörle mücadelede başladığımız noktanın bile gerisine düşmemizin birinci derecede müsebbibi konumunda bulunanlar, terörle mücadelede başarılı olmayı askeri hiyerarşide yükselme ölçütü olarak dahi görmeyenlerdir.

Efruz Bey, büyük hikâyecimiz Ömer Seyfettin’in aynı adı taşıyan uzun hikâyesinde çizmiş olduğu unutulmaz bir karakterdir. Hikâye İkinci Meşrutiyetin ilan edilmesiyle başlar. O zamana kadar hiç kimsenin bilmediği, tanımadığı, farkına dahi varmadığı; bir devlet dairesinde çalışan sıradan bir memur, birdenbire karşımıza Hürriyet kahramanı olarak çıkar. Tabii onun, kendisine uydurduğu Efruz adı gibi, hürriyet kahramanlığı da sahtedir; ama koyu bir istibdat karanlığından hiç ummadıkları, beklemedikleri bir anda kurtulan insanlar bu meçhul kahramanı benimsemekte tereddüt etmezler. Çünkü cemiyetin kahramanlara ihtiyacı vardır ve Efruz Bey’de de aradıklarını bulmuşlardır. Bizimkisi, hürriyet sarhoşluğuyla meydanlara doluşan ve gitgide büyüyen kalabalıklara pek ateşli nutuklar atar, hararetle alkışlanıp evine kadar kilometrelerce omuzlarda taşınır…

Kim ne derse desin, Türkiye’nin en büyük tirajlı gazetesi ne Hürriyet’tir, ne de Posta gazetesidir. Türkiye’nin en büyük tiraja sahip gazetesi “fısıltı gazetesi”dir. Zaten, Hürriyet neyse ne ama, ondan daha çok sattığı ve okunduğu anlaşılan Posta gazetesinin haber anlayışı da “fısıltı gazetesi” tadındadır. Posta gazetesi Türkiye’nin hemen hemen bütün kahvehanelerinde masalarda gezer. Dolayısıyla Posta Hürriyet kadar satmadığı zamanlarda bile ondan daha çok okunan bir gazetedir. Fısıltı gazetesinin basıldığı ve yayıldığı yerler de matbaalar değil, kahvehane köşeleridir. Bundan ötürü tiraj konusunda Posta gazetesine posta koyacak tek gazete de fısıltı gazetesidir.

1970 sonrası gençliğin pek büyük ölçüde Gırgır dergisi okuyarak ve bir de Yılmaz Güney filmleri seyrederek solcu olduklarını biliyorum. Gırgır dergisi tabir caizse nasıl ki Türk mizahının içine etmişse, Gırgır dergisinden yetişme solcular da solculuğun içine etmişlerdir. Bu belki biraz kesin ve keskin bir yargı olacak ama, ben yaşayıp gördüklerime dayanarak böyle düşünüyorum. En azından, o dönemde solun gitgide lumpenleşmesinde, sınıfçılıklarının hababam sınıfı düzeylerinde kalmasında Gırgır ve onun türevi  gibi çıkan dergilerden beslenmenin payı olduğu çok açık…

Kadiköy’e duruşmaya giderken yolda okumak için aldığım bir haftalık dergi Gebze’den söz ediyordu. Gebze’nin nasıl yaşanmaz hale geldiğini, hırsız, gaspçı ve kapkaççı çetelerinin burada ne denli pervasızca cirit attığını anlatıyordu. Yazılanlara göre, Gebze’de mal ve can güvenliği kalmamıştı. Öyle ki, kamu görevlileri Gebze’de çalışmak istemiyorlardı. Bundan ötürü, İstanbul’un burnunun dibindeki Gebze meğer Bakanlar Kurulunca Şark hizmeti yapılan yöreler kapsamına alınmış imiş de bizim haberimiz yokmuş. Haberde, Gebze’ye ilişkin daha bir yığın iç karartıcı ayrıntıya yer veriliyordu.

Bilge Tonyukuk, Kültigin ve Bilge Kağan'a adanmış olan Kök-Türk bengü taşları Milattan sonra 725-735 yılları arasında dikilmişti. O tarihte bugünkü anlamı ve içeriğiyle emperyalizm kavramı elbette bilinmiyordu. Fakat Bilge Kağan'ın ağzından yeğeni Yoluğ Tigin’in, Türklerin Çin'e tutsak olduğu dönemi anlatırken kullandığı şu ifadeler; Türklerin o dönemde kavramsal olarak ifade edilemeyen sömürü ve emperyalizmin, bir olgu anlamında pekala farkında olduklarını ortaya koymaktadır: "Türk beğleri Çinliler gibi giyinmeye, Çinli adları almaya başladılar!"

Osmanlı Devleti ile Yunanistan Devleti arasındaki siyasal ilişkiler 1840'ta kuruldu. Osmanlı Devleti, Yunanistan Devleti'nin başkenti Atina'ya orta/elçi olarak Kostaki Musurus Paşa 'yı (1807-1891) atadı. Kostaki Musurus Paşa; Osmanlı Devleti uyruğu, Rum/Yunan asıllı, Hıristiyan/Dinli, Ortodoks/Mezhepli, Girit/Asıllı, İstanbul/Arnavutköy doğumlu, Osmanlı Dışişleri Bakanlığı yüksek bürokratlarından biriydi.

Sakarya yenilgisinden sonra geri çekilen Yunan ordusu Eskişehir- Afyon  savunma hattını oluşturmuştu. Yunan devleti de işgali altında tuttuğu bu yurt parçasını uzun vadede Yunanistan toprağı yapmak, Yunanistan’a katmak amacıyla bir ara formül geliştirmişti. Buna göre Yunan işgali altındaki Batı Anadolu’da sözde bağımsız bir İyonya Cumhuriyeti kurulacaktı.

Fetullah’ın “saman adamlarına*” çıkarttırdığı ve adı da samana benzeyen bir gazetede Türkçülüğe, Türklüğe ve Türklüğün sembollerine saldırarak öne çıkıp ün salmakla, kendine malum cemaat nezdinde mümtaz bir yer edindiği anlaşılan bir akademisyen, gördüğü tepkiler üzerine kendini savunmak ihtiyacı hissetmiş; "Türklerin Bozkurt diye bir sembolü olamaz" yönündeki görüşlerine gelen eleştirileri yanıtlamış. (Kaynak: http://www.haber10.com/haber/35699/) Hazret yanıtlarının son bölümünde de, kendisinden bekleneceği üzere yine Türk milliyetçiliğine saldırmış; aklınca ulusalcılığı mahkum etmiş ve tabii hizmet ettiği cemaata  yani Fetullahçılara övgüler dizerek yazısını noktalamış.

Bey yiğitler, Han yiğitler,

Dağlara yürümek günü!

Ürdükçe kudursun itler;

İtlere ürümek günü!