Güney Sibirya, Kazakistan, Moğolistan ve Çin’in eski gerçekleriyle ilgili olduğu için, Orta Asya etnik tarihininin en tartışmalı ve çetrefil meselelerinden birisi Kırgızların kökeni konusudur. Konunun daha iyi anlaşılabilmesi için öncelikle kullanılacak terminolojinin belirlenmesi gerekir. Biz burada eski Orta Asya Kırgızlarının resmi adı “Kırgız”ı kullanacağız. “Eski Kırgızlar” terimiyle ise 840 yılında Kırgız Hakanlığı adıyla bilinen devleti kuran ve Minusin çanağı ile Sayanlarda yaşayan halkı kastetmiş olacağız.

Kırgızların kökeni meselesi birkaç yüzyıldır bilim adamlarının kafasını ağrıtmıştır, ama bugüne kadar bu Kırgızların kim oldukları, vahit bir etnik topluluk olarak ne zaman şekillendikleri, şimdiki vatanları Kırgızistan topraklarına ne zaman yerleştikleri konusunda bir görüş birliği sağlanabilmiş değil.

Şu anda adını hatırlayamadığım bir filozofun sözü şöyle: “Dünyada arkasından gidilmeyen fikir yoktur!” Tamamıyla doğrudur ve en sapık fikirler dahi taraftar bulmuştur. Tarih bunun örnekleriyle doludur ki, bunlardan yalnızca bir iki örnek üzerinde durmaya kalksak konuyu birkaç sayfa uzatmamız gerekir.

Birinin vergi verenle vermeyenin, okuyanla okumayanın oyunun bir olup olmayacağı konusundaki sözü Türkiye’nin pek çok yönden sancılı günler yaşadığı bir dönemde neredeyse gündemin ana maddesi oldu.

Bugüne kadar Türkiye’de şu veya bu sebeple, şu veya bu şekilde 24 parti kapatılmış. Elbette bunların hepsi geride kaldı, ama o partiler kapatılırken hiç kimse “siyasi bir partiyi halk kapatır” demedi. DTP’ye kapatılma davası açıldı, hiç kimseden “siyasi bir partiyi halk kapatır” şeklinde ses çıkmadı (kimse DTP’yi savunduğumu düşünmesin). Fakat ne işse AKP’nin kapatılması için dava açıldığında, ağzı olan konuşuyor misali, herkes “partinin halk tarafından kapatılması gerektiği”nden bahsetmeye başladı. AKP’lilerin böyle bir söz söylemesi tabii karşılanabilir, ama o partili olmayıp da bu sözü söyleyenleri anlamak mümkün değil.