Bayramlara Mütedáir

-Yağmur Atsız-

Bugün Şeker Bayramı’nın İlk Günü, kutlu olsun! Ama aynı zamanda Mûsevî Roş Aşana Bayramı’nın da İlk Günü. O da kutlu olsun! Bu bayram Yahudi Takvimi’ne göre aynı zamanda yılbaşı da oluyor ve her sene biraz oynuyor. Yáni Şeker Bayramı ile Roş Aşana (30 Eylül ve 1 Ekim günleri) bu kez tesádüfen üst üste gelmiş. Yarın Yahudi Takvimi’ne göre 5769 Yılı başlayacak. Yanılmıyorsam Tevrát’a göre Tanrı Káinát’ı 5769 sene önce yaratmış. Onu zamánın başlangıcı addediyorlar.

Şimdi dönelim Şeker Bayramı’na:

Sayın Başbakan Receb Tayyib Erdoğan üç gün önce zehir-zemberek bir beyánat vererek bu bayrama ‘Şeker’ değil ‘Ramazan’ bayramı denilmesi gerekdiğini, ‘Şeker Bayramı’ sözünün uyduruk olduğunu ve bir ‘kültür erozyonu’na delálet etdiğini esdi-kükredi. Bizler gerçi ‘Star’da yazdığımız için ‘yalaka takımı’yız(!) ama ben náçizáne yine de kemál-i hörmetle dudak kıvırarak îtiráz etme ‘küstahlığı’nı (!) irtikáb edeceğim.

Sayın Başbakan!

Ben 1852’den bu yana Istanbullu ve büyük bölümü, kadınlar dáhil, yüksek öğrenim görmüş bir áilenin çocuğuyum. Ana tarafım için de aynı şeyi söyleyebilirim. Şu farkla ki onlar Trabzon, Niş ve Selánik kökenlidir. Ben ‘Ramazan Bayramı’ lafını ilk defá 20 yaşından sonra Almanya’da işitdim. Ne demek olduğunu tabii ki hemen anladım ama bizim áile ve eş-dost çevremizde hiç kimse öyle demez, herkes ‘Şeker Bayramı’ derdi. Bayram misáfirlerine de Tekel likörleri (özellikle Portakal ve Muz Likörü!!!) ile çikolata ikrám edilirdi.

Siz şimdi ‘Şeker Bayramı’ diyen milyonlarca yurddaşınızı bir bakıma ‘tekfîr’ ediyorsunuz. Bu size yakışır mı?

Ben ‘Ramazan Bayramı’ deyişi yanlışdır iddiasında değilim. Lákin bütün dillerde bázı kavramları aynen ifáde eden birden fazla kelimeler de olabilir. Bu ‘kültür erozyonu’ değildir!

Asıl kültür erozyonu, birden fazla kavramı ‘tek kelime’ ile ifáde etme sefáletidir. Siz eğer kültür erozyonundan şikáyetçi iseniz ‘Şeker Bayramı contra Ramazan Bayramı’ gibi mánásız meselelerle değil Türkçe’yi 50 yılda dünyánın en zengin dillerinden biri iken 300 kelimelik bir mahalle arası lehçesine döndüren ‘mekteb kaçkını sadistler’le uğraşın!

Bakınız ‘alenî, báriz, áşikár, ayan, bedîhî, vázıh, sarih, müstehcen, münhál, üryan, meftuh, berrak ve (bütçe noksánı anlamına) defisiter’ yerine bugün TEK KELİME kullanıyoruz: AÇIK !!!

‘Merhale, safha, kademe, hamle, páye, rütbe, mertebe’ için TEK KELİME: AŞAMA !!!

‘Hücum, taarruz, tecávüz, tasallut, akın, baskın, atak’ hepsi SALDIRI !!!

‘Gurur, iftihar, haysiyet, şeref, izzet-i nefs’ hepsi ONUR !!!

‘Teklif, tavsiye, telkıyn’ hepsi ÖNERİ !!!

Kültür erozyonu işte budur, Değerli Başbakan!

‘Soykırım’ buna derler!!!

Dil böylesine kılıçdan geçirilince de Muazzez, Muallá ve dahî Mücellá Matbuátımızın Kıymetdár ve námdár köşe yazarları Bahriye’deki ‘viya’ tábirinin Latince/İtalyanca kökenli ‘via’ (yol, şerit, rota) kelimesi olduğunu anlamakdan áciz kalırlar ve etrafdaki denizci subaylardan yarım yamalak öğrenerek ‘investigatif jurnalizm’ yapdıklarını sanırlar. Günümüz Türkçesi ile ‘araştıral kazetacılık’ !!! Hem de hepsi en az bin kere uçak yolculuğu yapdığı halde meselá ‘Ankara-New York, via London’ gibi ibáreleri ya görmemişdir ya da görüp anlamamış...

Hazır laf açılmışken:

Kendilerini dilci zanneden birtakım iki boyutlu ‘dil ırkçıları’ yabancı kökenli kelimeleri yasaklamakla Türkçe’yi koruyacakları ham hayáli içindeler. Ama yasakla bir yere varılmaz! Yabancı kökenli kelime kullanma şehveti modadır, gelir geçer.

Asıl tehlikeli olan yabancı kelimeleri ‘yanlış’ kullanmakdır!!!

Şeker ve Roş Aşana Bayramlarınız kutlu olsun!

Yağmur Atsız

30 Eylül 2008

Enver Paşa Yáhut Dost Acı Söyler -Yağmur Atsız-

Enver daha binbaşı rütbesiyle Selánik’deki Üçüncü Ordû-yu Hümáyûn Erkán-ı Harb Riyáseti’nde (Üçüncü Emperyal Ordu Kurmay Başkanlığı) görevliyken Eniştesi, yáni Kızkardeşinin Kocası, Erkán-ı Harb Miralay (Kurmay Albay) Názım Bey’i vurdurtup öldürtdü. Bu alçakça iş için emir verdiği Jandarma Mülázimi (Teğmeni) İsmáil Canbulat adlı rezîli de sonra Dáhiliye Názırı (İçişleri Bakanı) nasbetdirdi. İkinci Meşrûtiyet’den sonra Berlin’e askerî ataşe táyin edilip orada tam bir Alman oyuncağı, bir ağzı açık Alman budalası háline geldi. 31 Mart Vak’ası denilen o iğrenç olayda görevini izinsiz terkederek dili bir karış dışarıda soluğu Istanbul’da aldı ve Yıldız Sarayı’nın yağmasına bizzat katıldı. İttihadcıların inanılmaz hamákati yüzünden çıkan Balkan Harbi sırası batı sınırı Adriya Denizi olan Türkiye neredeyse Istanbul’u kaybetme tehlikesiyle yüzyüzeyken ‘Báb-ı Álî Baskını’ denilen námussuzca eylemi planladı.

Názan Ölçer’e Saygı -Yağmur Atsız-

Günlerdir düzinelerce haber ve röportaj yayınlandığı için nasıl olsa biliyorsunuzdur ki Emirgán’daki ‘Sákıp Sabancı Müzesi’nde olağanüstü önemli bir sanat olayı ‘patlak verdi’ ádetá: ‘Istanbul’da Bir Sürrealist: Salvador Dali’.  20 Eylül 2008 ve 20 Ocak 2009 tárihleri arasında ziyáret edilebilir. Şimdiye kadar İspanya dışındaki en büyük Dal¡ sergisi. Dáhî İspanyol’un 33 resmi, 113 çizimi, 111 gravürü ve 12 litografisi yer alıyor bu ‘şölen’de. Gerçi en meşhur tablolarından çoğu orada değil ama bunun sebebi, Sabancı Müzesi’nin işbirliği yapdığı ‘Gala-Salvador Dali Vakfı’nın (FundaciÓ Gala-Salvador Dali) elinde bunların bulunmayışı. Bu eserler dünyáca tanınmış başka müzeler tarafından satın alınmış çok önceleri.

Bir Yerden Başlamak -Yağmur Atsız-

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül Erivan’a gideceğini açıklayınca bunu esas olarak son derece olumlu karşıladığımı, zîrá onyıllardır Türk ve Ermeni milletleri arasındaki tárihî husûmetin giderilmesini en çok isteyenler arasında yer aldığımı yazdım. O acı ve kanlı olayları unutmak gerçi imkánsızdır ama ‘her iki tarafın da sîneye çekebileceği bir ortak payda’ bulmak benim Türkiye için en önemsediğim politik hedeflerden biriydi ve hálá da öyledir. Kanaatimce bu ortak payda bulunduğu andan îtibáren iki milletin gerçek anlamda birer komşu olacağına da hep muhakkak nazarıyla bakmışımdır.