Futbol kültürü, yine yüz milyonlarca kadına “Tanrım bu ne zevkli spormuş meğer” dedirterek hayatımıza girdi çıktı. Ben geçen hafta söylediklerimde haklı olduğumu kanıtladım. Hala milli takımımızı 30 yıl önceki seviyesinde sananlar, bayağı şaşırdılar. “Almanlar bize beş çeker” diyenler, acaba rakibimizin son saniyeye kadar korkuyla titrediği ve maçın sonunda Brezilya’yı yenmiş kadar sevindiği sahneleri görünce acaba ne hissettiler?

Evet, son dakika gollerinden şikayet etme hakkı olan son takım biziz, biliyorum. Ama yine de içim içimi yiyor. O finali bizim İspanya ile oynayıp kazanacağımıza inanıyordum. Yenilmesini istediğim her dişli rakip, Hollanda, İtalya, Rusya aradan çıkmıştı. Dört dakika daha sabredip maçı uzatmaya taşısak, alacağımıza emindim, ama sağlık olsun, böyle oldu. Ah ah! Federasyon Başkanı, attığımız her golden sonra, Abdullah Gül’ü unutup, karısına sarılıp kalmasa belki de bu uğursuzluk olmazdı! Ölsem unutmam o anı: Gül, Hasan Doğan’ın kaburgalarına, kapıyı çalar gibi vuruyor: “Pardon, ben de biriyle kucaklaşabilir miyim?”

Bu ülkede bir de “Fatih Terim düşmanlığı” yüzünden, milli takımın yenilmesini isteyenler var. Benim bu duyguyu anlamama imkan ihtimal yok. Kafalarında spor, siyaset, uluslararası ilişkiler, soruşturmalar, sağ-sol, mafya, hepsi bir çorba olmuş, böyle bir sonuca ulaşmışlar! Hem de bayağı “akıllı” bildiğimiz dostlar! Ne diyelim, ben çok farklı düşünenlerdenim. Şablonlara esir olup, geçmeli matruşka bebeklere konmuş neden-sonuç ilişkileriyle bu kararlara ulaşanlara, “pes” diyorum. Terim, Türk futbolcusunu ve ülkenin futbol zihniyetini en iyi anlamış insanlardan. Türk insanının “motivasyon” olgusunu anlaması mümkün olmayan insanlarla hiçbir şey başaramadığını hep yaşadık.

Turnuva bizim için bittiğinden beri, Rüştü’ye yükleniyor herkes. Rüştü Fenerbahçe ve milli takımı neredeyse 15 yıl taşıdı. Refleksle yapılan bir hatalı çıkıştan dolayı onu bir ömrü karalamayalım. “Keşke o maçta anlık kararları daha yerinde olsaydı” diyelim, ama Rüştü’ye saygısızlık yapmayalım.

Entelektüel çevreler tarafından bu kadar horlanan futbolun nasıl “birleştirici” bir unsur haline geldiğini umarım herkes gördü. Turnua boyunca tüm ülke beraber yattı, beraber ayağa kalktı! Kim Alevi, kim İslamcı, kim Ateist, kim Kürt, ilgilenen olmadı bu Ortaçağ konularıyla. Hatta İspanya’da bile, “İspanyollar ve Katalanlar” belki çok uzun süreden beri ilk defa bu kadar ortak yoğun duygular yaşadılar! Ya da Türk ve Alman kültürleri, o 3-2’lik maçtan sonra, belki son 50 yılda yaşananların üstüne ilk defa farklı bir “ortak nefes aldılar”.

Futbol çağdaş kültürün bir parçasıdır. İnsanlar beraber, kızlı erkekli gruplar olarak eğlenirken, bira içerler, maça beraber giderler. Kahkaha vardır, beraber gol sevinci yaşama vardır… Bu dünyada cennet ve cehennemi kabul etmek ve mağlubiyeti hazmetmeyi öğrenmek vardır. Bana şimdi mafya, silah ve şikeyi hatırlatmayın. Bunlar silmeye mecbur olduğumuz kötü örnekler. İşin özü değil. Futbol, tam tersine keyif, mutluluk, heyecan ve başarıdan kaçan gericiliklerin tam karşıtı olan evrensel formüldür. Tüm aynı düzeyde spor heyecanları arasında en tutkulu olandır. Futbol utanılacak bir zaaf değil, çağımızın evrensel bir büyük tarihi gerçeğidir. Ve artık kadınlar da bu heyecanın fazlasıyla kapsama alanı içindeler.

Gelelim köyümüze… Bildiğiniz gibi bu ülkede “özgürlük ve demokrasi”, malum “taraf”lar tarafından yalnız genç kızlarımızın “türban” hakkı olarak anlatıldı yeni kuşağa… Şimdi size Türkiye’ye bu Ortaçağ tartışmalarını sollatabilecek bir formül önerisi getiriyorum: Genç kızlarımız, her ilimizde, şortlarını giyip, takımları kurup antrenmanlara başlasınlar! Bakın futbolun o kadar zor tanıtıldığı Amerika’da bile, Mia Ham, yıldız kadın futbolcu olarak tarihe kalabildiyse, bu ülke niye kendi yıldızlarını yetiştirmesin? Sakın beni “zaten kadınlar da top oynuyor” diye aldatmayın. Ben, aynen basketbol ve voleybolda olduğu gibi gerçek federe “Kadınlar Futbol Ligi”nden söz ediyorum. Bütün büyük takımlarımızın katılımıyla tüm Anadolu’nun katılımıyla, yeni büyük bir heyecan kasırgası! Futbolda Fenerbahçe Galatasaray ya da Eskişehir-Beşiktaş veya Sivasspor-Trabzonspor aynı hafta ligde kapışsın, hatta Erman Toroğlu bile yorumlarını bu ligden esirgemesin. Genç kızlarımız özgürlüklerini sporla beraber, dünyaya ve başarıya açılma üstünden yaşasınlar.

Ülkenin üstüne çökertilen sıkıntılı havayı futbol tutkumuzu kullanarak kaldıralım. En azından genç beyinlere “gıcır formaları giyip, antrenmana, deplasman maçlarına kalkıp gitmenin” de başka bir demokrasi açılımı olduğunu anlatalım!

Paris’te Saint-German Bulvarı’nda, 3-2 lik büyük Euro 2008 zaferinin keyfiyle cafe alternatifleri arasında elimde gazetelerim kalakalmışken, karşı kaldırımda gençliğimi gördüm. Yarı hızlı, yarı aylak adımlarla yürüyordu. Yanında anımsayamadığım kumral bir kız vardı. Acaba 70’lerin modasına uygun olarak İskandinav mıydı, yoksa Amerikalı mı? Onu süzmekle yetindim önce, şaşkınlığımı gizlemeye çalışarak. O hala “şerefli mağlubiyetler” dönemini yaşıyordu... Futbol patlamamızdan bihaberdi...