Baba Pünhan’ın hatırasına       

‘’Beni  yutsun kara toprak Karabağ gitse eğer’’

  Seni yuttu kara toprak, Karabağ  gitti, Baba

  Gafleti-rüyada halk, İsrafilin suru gerek,

  Sabri bol, insafı bol, millet öyle yattı , Baba

  Celallerin celali ömre ömür kattı , fakat

  Karabağ dertlilerin ömrü sona yetti , Baba

  Başsızı başa çeken başsızların başına taş

  Aslı müphem, nesli mübhem, zatı yezitti Baba

  Nefsi emmare olan halkı kurtarmaz Yaratan

  Kıblesi pul olanın mahşeri  labüttü  Baba

  Gitti din , gitti iman cümlesi kafir sürüsü

  Kent  kesek , çarşı pazar abidedir , puttu Baba

  Uymuş iblise mi , iblise dua etmede şeyh

  Sustururlar ezanı ,  devri kıyametti  Baba

  Naşı  topraklara hasret  kalanın bed ameli,

  Yurdu viran eyledi , hane harap etti  Baba

  Padişah eyyanının  halk ile yoktur arası

  İşleri zevki sefa , eyş-ile işretti Baba

  Adalet rüşvet ile , hakkı selam rüşvet ile

  Bu düzen şer düzeni, millete zilletti  Baba

  Ne işi var domuzun darıda – üç beş dığanın,

  İçimiz , sağ solumuz fitne , hayanetti  Baba

  Şahi Kacara bile olmadı kısmet  Karabağ

  Tahtı Firon tahtı tek tahttakiler  sattı  Baba

  Ne BMT ne AGİT , hepsi de  gavur telesi

  Milleti millet eden kanda ki  kudretti Baba

  Oruç diyet , namaz idman , hacılar da bahse bahs

  Mekkesi , Kebesi deb , bu nece gafletti  Baba

 Gazisi ekmeğe muhtaç , satkını Hani vezir

 Yaltağı başlara taç , ayrı bir illetti  Baba

  Nesli Babek demeğe yüz kızarır dil utanır

  Gitti, toprak gideli şöhreti şan bitti  Baba

  Vatanı canı bilen çoktur Şerahil gibisi

  O da öz toprağına , yurduna hasretti  Baba