Şaman nevesiyem(1) men yurd yérinde,
Hele ki heç bir şéy ağlıma gelmir
İlk yurd yérindeki ocagdan önce...
Dil açıb danışan(2) -men déyilem, yoh!
Héç zaman ģebrine(3) sığmayanların
Ruhudu, danışır menim dilimce!
Be'zen ģezeb(4) kimi, ya héyret kimi,
Herden de éşģ kimi, mehebbet kimi
Menim bu ģurbanlıģ canımdan kéçen,
Şaman duası tek titredib meni
Ruhumda dolaşıb ģanımdan kéçen
Titreyen elimde, esen dizimde...
Gözümde oynayan, dilimden ģopan,
İçimde gömülen ģéyretsen,(5) nesen?!
Men seni déyirem, seni! Ehey!.. SEN
Ne ģeder sebrime üz tutub menim
Ağrı tek(6) ruhumu incideceksen?!
Men seni déyirem, seni! Éhey!.. Sen
Min ildir(7) ruhumu ohşayıb menim
Ölmeye ģoymayan ģeyretsen, nesen?!
Daralıb ömür-gün, ve'de, vaht daha,
Seni çağırıram, sesime hay(8) vér,
Seni çağırıram, oyan, galh daha.(9)
Haģģın yohdur meni éşitmemeye!
Çünki men yurd adlı imanda, dinde
Bir ağzı tövbeli, dili dualı
Şaman nevesiyem bu yurd yérinde.
Min il pıçıltım(10) da Tanrı'ya çatdı,
İndi hayģırıram, özüme çatmır.
Bu gün men piyada,(11) isteyim atlı,
Gör, néce tükenib ģuvvetim, gücüm,
Düşmenim bir yana, sözüme çatmır...(12)
Gör néce ģısalıb ģollarım menim,
Doģma ocaģdaki közüme çatmır.
Bu hele ki bir yana, derde bah Allah!
Ellerim saçıma, gözüme çatmır...
Néce yaşamışam min il belece?!
Ancaģ ölmemişem -bu da ki... Bir sirr.
Bu ne cür ģısasdır,(13) néce imtahan?
Belke néylediyin Tanrı da bilmir?
Div kimi min ildir bu yurdun ruhu,
Uyuyur şüşede(14) özge bir bağın
Sarı çiçeyinin leçeyi(15) üste.
Şaman nevesiyem men yurd yérinde
Ruhum bu tilsimi sındırmaģ(16) ister.
Men seni déyirem, seni! Éhey!.. Sen
Ruhumda dolaşan ģéyretsen, nesen?!
Seni and vérirem dualarıma
Ne olsun, duamı Tanrı éşitmir?..
Ölmez haģģ ģanunu varsa dünyada
Héç yérde, héç zaman edalet itmir.(17)
Min ildir sen néce susdun canımda,
Bilmedin ruhumun ģemi, derdi ne?!
Seni and vérirem ģolça ģopuzun
Bitib-tükenmeyen ölmez derdine.
Meni öz eslime,(18) köküme ģaytar,
Ġaytar "Bay Gölü"nde temizlenmeye,
Meni Urmiya'da, Savalan'daki
Ulu Altay'daki kürküme ģaytar.
Keçir köyneyinden(19) a géyret, meni,
Ġaytar bir defelik ilkime ģaytar.
Ġaytar serhedleri ucsuz-bucağsız,
Bir vaht gündoğandan bedöy(20) atları
Güneşin dalınca kişneyib géden...
Gériye dönmeyen ulu yurd éle.
Vér ohu, ģoy(21) çekim bu yayı, bir de
Ġaytar öz eslime meni, ģurd éle!
Tezeden başlayım herşéyi bir de!
Ġaytar evvelki tek yénilmezliye,
Yéne evvelki tek uca, baş éyle!
Bunu bacarmasan, gücün çatmasa
Ġaytar! Ağaç éyle! Torpağ, daş éyle!
Yarpağ ellerinle gözlerimi yum,
Ġayıdım(22) -bu cüre(23) dönüm eslime,
Ġarışım torpağa... Dincelsin ruhum...
Men seni déyirem, seni! Éhey!.. Sen
Ruhumda dolaşan géyretsen, nesen?!
Şaman nevesiyem men yurd yérinde!
Menim harayımı éşitdiz démek,
Men bizi öldüren derdi söyledim
Elacı sizdendir, néynirsiz görek!