Bir Eylül sabahıydı, her gününkinden farklı,
Kimine göre sıradan, kimince bir adam, aykırı
Yürüyordu kaldırımlarında çölümsü bir kentin,
Toz olup arkasında, toz gibi ardı sıra,
Savrulup da bir türlü, birleşemeyen eller,
Otuz üçlük, kara Oltu taşı bir tespih çekiyordu,
Savrulup da bir türlü, birleşemeyen eller,
Kelepçede bir araya geliyordu,
Artık, can canaydı hep özlenenler,
Celal, ışık gibi girdi kara zindana
Ve gölgesi “delil” diye düştü kaydına,
Anası kayıtsızdı, gelir diye düşündü,
Seccadesini topladı, yer yatağını yaptı,
Oğlunun resmine gülerek baktı,
Şafağın kızıllığı damarlarında dolaşırken,
Kan beynine sıçradı, yerinden kalktı,
Sonra bir su içti, rahatladı,
Ne de olsa gördüğü,
Korkulu bir rüyaydı,
Radyoda günün ilk haberleri çınlarken,
Yaşlı kadın anladı, ne o gün sıradan bir gündü,
Ne de Celal bohem gençlerin yaşamına öykündü,
Üzgündü, dardaydı, belki boynu büküktü,
Duvardaki resmi bile, bugün başka göründü,
Aslına bakarsanız, başı dimdik, gözü pekti,
Dört duvarın arasına sıkışmış bir yürekti,
Nabzını tutuyordu tarihin, avuçlarında,
Kanlı bir mendil duruyordu pabuçlarında,
Yer yatağı yoktu, yerdi zati yatağı,
Seccadesi yerle bir, soğuk beton arası,
Yırtılmıştı ruhunun ütopik haritası,
Sınırları, içinde büyüyen bir Asya’ydı,
Parçalanmış kalbinde, kaç memleket saydı,
Önce Düşanbe’ydi, sonra Bişkek ve Musul,
Kardeş kentlerin içinde yürüdü usul usul,
Elektriği yoktu çoğunun, aldığıyla aydınlattı,
Her yan ışıl ışıldı, Celal suyu kapattı,
Orhun’un kaynağını, Ceyhun’a akıttı,
Kaynaştı Hunlar, rüya değildi bunlar,
Dirildi Kürşad’lar, Yamtarlar, Motunlar,
Kesildi Ötüken ormanından odunlar,
Doldurdu cehennemini zangoçların,
Burası kıyam meydanı, savaşlar burda başlar,
Burada ayrılır, burada gövdeden, onursuz başlar,
Savrulup da bir türlü birleşemeyen el’ler,
Tutuşturduğumuz cehennemde birleşirler,
Kelepçeler erir bu kez, hür bir zamanda,
Zebanileri Hakça olan bir dünyada,
Hakkını bulur herkes haktan yana,
Celal baktı sağa sola, yan yana,
Savrulup da bir türlü birleşemeyen eller,
Tutuştuğumuz cehennemde birleşmişler,
Avuçları arasında demir parmaklık,
Erimeliydi ataların dağı erittiği gibi,
Eylül’de bir demirci ustası,
Zulmün tavında, demir gibi dövüldü,
Bedeni değişti belki ama,
Zamana göre şekil almadı ruhu,
Uyandırdı taş sedirinden Nuh’u,
Yafes’in oğlu Turan’ı içinde buldu,
Bu kez içinden taştı sınırlar sel gibi,
Maşrık’tan başlayıp, kuşattı Mağrib’i,
İçerde bıraktı Celal, kaç Regaibi,
Sonunda kandil gibi eridi, çürüdü,
Eylül’de bir demirci ustası,
Zulmün tavında, demir gibi dövüldü.

Bugün, gözlerimizin önünde cereyan eden sosyal meseleleri salt kamu güvenliği üzerinden açıklamaya çalışırsak, kimilerinin güvenlik tehdidi yüzünden özgürlüğünden, canından, malından ödün vermek zorunda kaldığı bir ortamda, kimilerinin de tersi biçimde yüceltilen kamu güvenliği kavramı üzerinden astronomik rantlar elde ettiği bir durumu anlamakta güçlük çekeriz. Aslında bu düşünüş biçimi, bize dayatılan bireyci düşünüşün ürünüdür. Zira ihtiyaçlar hiyerarşisi içerisinde güvenliğin baş sıraya oturtulduğu bir dünyada, artık herkes kendi bireysel güvenliğini düşünür hale geliyor. Birileri de bu güvenlik açlığını gidermek amacıyla kamu güvenliği çığırtkanlığıyla sosyal güvenliği hiçe sayacak uygulamalarda bulunabiliyor.