Dün gece bir düş gördüm ki, ulu Tanrı düşmanıma göstermesin. Uysalistan adlı bir ülkede yaşıyormuşum. Sağlığımda Karabayraklar adlı bir şirketin yetkilisiymişim. Sağlığımda diyorum, çünkü gördüğüm düşte ölmüşüm ve öbür dünyadayım.

Mezara girdiğim gece; Münkir, Nekir meleklerinin sorduğu her soruyu anında, hiç duraksamadan cevapladım. Kendi kendime “tamam, dosdoğru cennete gideceğim” diyorum. Ben böyle hayaller kurarken, kendimi birden Sırat Köprüsü’nün ucunda buldum.

Köprünün önü kalabalık. Başımı biraz kaldırıp bakınca, önümdekiler arasında bizim şirketten rahmetli olan işçileri de gördüm. Benden bir gün önce ölen şoförüm Burhanettin de oradaydı. Sadece onlar değil, Uysalistan’dan pek çok tanıdık köprünün önündeydi. Ben böyle çevreye merakla bakınırken, birden “köprüden geçin!” diye içimi ürperten sesi duydum. Kalabalık hareketlendi. Belli ki ön taraftakiler Sırat köprüsünden geçmeye başlamışlardı. Bu arada tekrar başımı uzatıp öne doğru göz gezdirdim. Bir de ne göreyim? Bizim işçilerle beraber pek çok kişi sırat köprüsünden koşarak geçmesin mi? Şoförüm Burhanettin’i seçemedim. Kendi kendime “O geçemez, aşağıya düşer” dedim. Niye düşer? Niye böyle düşündüm biliyor musunuz? Anlatayım: Burhanettin saygıda kusur etmez, işini tam yapar; ammavelâkin iki de bir, başından büyük lâflar ederdi. Bir ara Allah’ın evi camilerin duvarlarına kafayı takmıştı. Bir gün, şirketten eve dönüyorduk. Ben her zaman olduğu gibi dinimizin emirlerini kendisine anlatıyordum. Birden, “Beyim, neden bu cami duvarlarına çoğunlukla “İçki kötülüklerin anasıdır” “Sarhoşluk veren her şey haramdır”  benzeri sözler yazıyorlar?” deyince, kendi kendime “cahil adam” dedim. Ama, içime bir kurt düştü. Niyetini öğrenmek için “Ne yazılmalı Burhanettin?” diye, yumuşak sesle sordum. Sormamla beraber dili açıldı. “Beyim, içki elbette haram. İçkinin içen kişiye zararı var. Yazılsın. Amma, dinimizin bütün insanları ilgilendiren bundan başka güzel emirleri, peygamberimizin toplumun tümünü ilgilendiren sözleri de var. Mesela; “Komşusu açken tok yatan bizden değildir”, “İki günü birbirine eşit olan zarardadır”, “İşçinin ücretini alnının teri kurumadan veriniz” “Müslümanın malı ortak” gibi sözler. Niçin bunlar yazılmaz ki?” dedi.  Şuna bak… Kafayı taktığı şeylere bak! Ukalanın biriydi vesselam. Onun Müslüman olduğundan bile şüpheliyim. Akrabam olmasaydı çoktan işten çıkarırdım. Neyse ki, benden bir gün önce öldü.

Ben böyle kalabalığın arkasında dalmış düşünürken, birden Burhanettin’i gördüm. Görmemle beraber küçük dilimi yutayazdım. Burhanettin Sırat Köprüsünden güle-oynaya geçti gitti! Onun, o dinsizin Sırat köprüsünden asfalt yolda yürür gibi geçmesi aklımı yerinden oynattı. Şaşkınlığım geçince,  içim biraz rahatlamadı da değil. Öyle ya, Burhanettin gibi ukala geçerse, ben haydi haydiye geçerim, diye düşündüm.

Önümdeki kalabalık gittikçe azaldı. Sıra bana geldi. Başımı kaldırıp köprüden aşağıya bir göz atmamla başımı çevirmem bir oldu. Aşağıda cehennem zebanileri tuttuğunu ateşe atıyor. Bu korkunç durumu görünce, biraz önce köprüden düşenleri hatırladım, içim sızladı. Yazık, onlarda ah benim gibi bir Müslüman olsalardı. Olsalardı da, biraz sonra rahatça geçebileceğim gibi, bu köprüden geçselerdi, diye mırıldanarak köprünün ucuna vardım. Adımımı atmaya hazırlanırken, yürüyeceğim yola baktım. Şaşırdım. İncecik, kıl gibi bir şey... Geçenler nasıl geçti acep, diye biraz korkuluca düşündüm. Sonra da korkuma, kendim güldüm. Öyle ya, Burhanettin gibi ne şeyh, ne pir tanıyan birinin geçtiği yerden ben kuş gibi geçerim deyip, adımımı attım! Atmamla beraber aşağıya düştüm! Hemen yanımda bir zebani belirdi. Kolumu koparırcasına tuttu, kızgın sacların yanına doğru sürüklemeye başladı. Dilim, tutuldu, tir tir titredim. Bir ara tüm gücümü toplayıp, Zebaniye, “Kardaş, yanlışlıkla cehenneme düştüm. Cennetin yolu ne tarafta?” deyince; Zebani: “Doğru yere geldin, senin yerin burası” dedi. Ben ısrar ettim: “Bak kardaşım, ben buraların adamı değilim. Sonra suçum nedir?”  diye yalvardım. Zebani,  yüzüme bakmadan “Söylemek benim görevim değil ama, hadi söyleyeyim. Pek çok kul hakkı var senin omuzlarında. Kimse sana hakkını helal etmedi. En son öldüğün gün Beytülmal’dan para çaldın.” deyince, bağırdım: “Ben memur değilim, devlet adamı değilim. Karabayraklar adlı şirketim var” dedim. Zebani yine yüzüme bakmadan, “Doğru, devlet adamı değilsin ama devlette adamların var. Son günahı da onlarla beraber işledin. Senin kullandığın o adamlar da benim elimde” dedi. Titreyerek,  “Neymiş o son günahım?”  der demez, Zebani yüzünü bana döndü. Zebaninin gözlerine bakamadım. Konuştu: “Sen, üç buçuk milyon dolara satılmayan bir özel mülkün sahibiyle anlaştın. En fazla beş milyon dolar değeri olan o mülkün, devlet tarafından 12 milyon dolara satın alınmasını sağladın. Sahibine beş milyon dolar verdin. Geri kalan yedi milyon doları kendin aldın. Yaşadığın ülke olan Uysalistan 70 milyon. Sen yetmiş milyon insanın hakkını gasp ettin. Ne cennetinden bahsediyorsun? Sen ve senin gibilerin yeri burası!” deyince dilim kamaştı, zangır zangır titremeye başladım. Kendimi toparlayıp son bir gayretle, “Uysalistan Darülharp’ dir; para gerekli, imansızlar var... ” diyecek oldum. Zebani hemen sözümü kesti: “Uysalistan’da yaşayanların büyük çoğunluğu Müslüman. Orası Darülharp değil. Hırsızlığına kılıf ayarlama. Kendini Tanrı yerine koyup, insanların imanını ölçmek sana mı düştü bire vicdansız!” derken kolumu daha kuvvetlice sıkıp “Yetmiş milyon yıl bu kızgın sacın üstünde duracaksın” deyip, beni cehennemin ateşine fırlattı.

Yatakta gözümü açtığımda, eşimin yuvasından fırlamış gözleriyle karşılaştım. Korku ile beni sarsıyordu: “Kendine gel! Ne yanması?  “Yandım anam…Yandım anam! diye bağırıyorsun, kâbus mu gördün? demiş. Söylediklerinin hiçbirini hatırlamıyorum. Yine korku içinde “Neredeyim, neredeyim?” diye sormuşum. Eşim, “evdesin” demiş.

Kan-ter içinde kalmıştım. Bir bardak su içtikten sonra biraz kendime gelebildim. Eşime yaşadığım ülkenin adını sorup “Türkiye” cevabını alınca daha bir rahatladım. Uysalistan ülkesinde yaşamadığıma, Karabayraklar adlı şirketle ilgimin olmadığına, 25 yıl 2 aylık memuriyet hayatımda devlet malına el uzatmadığıma, kimsenin hakkını gasp etmediğime, emek hırsızı olmadığıma şükrettim.

Bir daha böyle bir düş görmemek için ulu Tanrı’ya dua ettim.

Mevlüt Uluğtekin Yılmaz

1 Haziran 2007