-Üniter Devletin Egemenliğinden Türk Egemenliğine ya da Dirliğine-

Türkiye, tarihi olarak yeryüzündeki bütün Türklerin, istese de istemese de şöyle böyle temsilcidir. Türkiye, Türkçe’nin üzerine yükselen bir anlam dünyasının,bu dilden çıkan kültürel değerlerin lideridir. Sosyoekonomik olarak da Türk Dilinden yükselen değerlerin en yüksek ifadesi durumundadır.

Türkiye, mevcut egemenlik anlayışıyla, 1920 lerde bulunmadığının katı gerçekliği içinde, başarısız bir noktada olmaktan çok, ki bu tartışılabilir ama sorun bu değil, başarması gerekenin altındadır ve daha kötüsü başarması gerekenler anlamında negatif bir ivme ve hatta eğim göstermektedir.

Türkiye, başardıklarıyla değil, başaramadıklarıyla konuşan bir ülke haline gelmelidir. Çünkü dünyanın gösterdiği gelişme ve önümüze çıkması olası eğilimler ve küreselleşme yapması gerekeni yapamayanların küçülmesine ve bir başka biçime dönüşmesine yol açacaktır. Büyüyemeyen bir Türkiye küçülerek yok olacaktır.

Türkiye, gerek Osmanlı İmparatorluğu’nun mirasçısı olarak gerekse ne kadar hakettiği tartışmalı olsa bile gerçekliği tartışma götürmez biçimde Türk Dünyası’nın değerler lideri olarak, işlevlerini yerine getirememektedir. Ne kültürel ne siyasal ne de iktisadi ne de askeri bir işlev üstlenmeden ona tarihin ve sosyal zorunlulukların yüklediği konumu taşıyamamaktadır. Balkanlarda, son 25 yılda psikolojik bir geri çekilme yaşamaktadır. Ortadoğu’da herşey ona rağmen olmaktadır. Kafkaslar’da taşeron olma pozisyonu bile yoktur. Rusya’nın geri çekildiği bütün alanlarda hiçbir ileri adım atamamış ve Rusların belki bir açıdan erken geri çekilmesini kolaylaştırmış durumdadır. Bir zamanlar içgölü olan Akdeniz’de karasuları mücadelesi verme noktasında “tutunma”yla uğraşmaktadır.

Türkiye kendi iç egemenlik sahasında da sorunlarını örtme ve ertleme yolunu seçmiş durumdadır. Türkiye, içinde barındırdığı insanlara liderlik edemezken bölgesinde liderlik etme şansını zaten bulamayacaktır.

Türkiye’nin dış politikası, güvenlik politikası, iktisadi yolu ve sosyokültürel birikiminin sorgulanmasını gerektirmektedir. Ve bu anlamda sorgulanacak birincil kavram egemenlik olup tanımının yeniden ve demokratik yapılmasını gerektirmektedir.

Bütün bunların nedeni devlet aygıtının yenilenme becerisine sahip olamamaktan veya bundan kaçmaktan köken almaktadır.

Birinci körfez harekatında silahlı kuvvetlerinin gösterdiği direncin nedeni, siyasal gerekçeler olsaydı, ikinci körfez savaşında kırmızı çizgilerinin mora dönüşmesi mümkün olmazdı. Türkiye askeri harcamalarının karşılığını ve hakkını veremeyecekse, ki bu illa da savaşmak demek olmayan uluslararası güvenlik alanında söz sahibi olmakla mümkün ve bu NATO’da tedarikçi olmak demek değil, bu harcamalarını hızlı bir şekilde azaltmak ve AB’nin AB için benimsediği yola düşmek zorundadır.

Türkiye, teorisi eksik ve ezik ve yetim bir Özal’ın sorunlarını taşımaktadır. Türkiye Atatürk sonrasının siyasi yetersizliğini daha fazla taşıyamaz.

Türkiye Kerkük’e İskeçe’ye, Bakü’ye ya da Tebriz’e el uzatamadıkça ne Brüksel’e ne de –hadi Pasifik’e demeyelim- Merkezi Asya’ya el uzatamaz. Buralara el uzatamayan bir Türkiye, müdahale edilmekten kurtulamayacaktır.

Bir siyasi mesele olan Kerkük Türkleri, askeri mesele haline dönüşmüşse bundan sorumlu olan birinci derecede siyasetçilerdir. Türk siyasetçileri, akademisyeninden pratisyenine siyasi erki Türk insanına yaslanarak ellerine almalıdır. Onların dolduramadığı alanı silahlı kuvvetlerin sağlıklı bir biçimde doldurması mümkün değildir. Siyasal alana dikaktini yönelten bir silahlı kuvvetlerin askeri başarıları değil askeri yoklukları konuşulacak ve bu iç dedikodulardaki zenginlikle asla örtülemeyecektir.

Uluslar, binlerce yılın birikiminin doğal akışı ve deneye yanıla, süzüle süzüle oluşturduğu mecrada akış, aynı zamanda akandır. Ulusla birey arasına giren yapılar, ulusun ve bireyin maceraları ve ufkudur. Macera ve ufkun kendisi, kısa aralarda kazandığı önemle çekilen fotoğrafta göründüğü gibi, ulusun kendisi sayılamaz. Kral ve imparatorların yerini alan devletler, kimi ulusların akışı ile uygun biçimde karışmaktaysa, bu ulusların devletleştiği ya da devletlerin uluslaştığı anlamına gelmez.