Yer Mülkiye, tarih 28 Şubat 2007. Hocalı Katliamı’nın anısına Araz Topluluğu bir sinevizyon gösterisi ve konferans tertip ederek bu olayın tarihsel dökümanını gözler önüne sermeye çalışırken, Tarihi Gerçekleri Paranteze Alma Komitesi de iş başındaydı. Onlara göre herkesin bildiği şeyleri tarihte temcid pilavı gibi yinelemenin anlamı yoktu. Göğüsleri kesilerek çocuklarına yedirilmeye çalışılan kadınların dramı, kalpağı başında ölesiye dövülerek öldürülmüş dedelerin tarihe iz düşen cesetleri, kundakta kurşunlanan bebeklerin donmuş bedenleri anılmaya değer değildi onlar için. Hatta kendi ifadeleriyle bu görüntülerle kimsenin tadını kaçırmaya da hakları yoktu konferansı tertip edenlerin. Çünkü onlar için varsa yoksa Hırant Dink vardı, namusu çiğnenen, aşağılanan, hor görülen, yağma ve talan edilen Türklerin feryadı yoktu.

Peki, Dink’in cenazesinde ve her fırsatta insan hakları savunuculuğu altında teşekkül eden bu komite nedir? Kimlerin terkibinden oluşur ve hangi amaca hizmet eder? Bu yazımda sizlerle bu hususu irdelemeye çalışacağım. Bir kere, bu ülke soluyla sağıyla, okuyla yayıyla, özüyle sözüyle bir olmalıdır. Ülke düzleminde bu birliğin gerekliliğini Kenan Evren’in son açıklamaları göstermiştir. Bu açıklamalarıyla 12 Eylül Darbesi’nin gerekçelerini teşhir eden Evren, o dönemde sağından solundan nice birikimli ve yürekli insanın birbirlerine kırdırıldıkları gerçeğini kendi ağzıyla teyit etmiştir. Dolayısıyla, bu yazı belirli bir siyasi fikri ya da ideolojik bir örgütlenmeyi değil, tersine toplama şekilde bir araya getirilmiş bir tertip komitesinin gerçek yüzünü göstermeye yöneliktir.

Bilindiği gibi, postmodernizm diye tabir edilen bir post-kurgusallık içerisinde gerçek olan her şey ayıklanarak ve ayaklarından tavana doğru asılarak baş aşağı edildi. İnsanın yaşadığı hayatın hayalle takas edilmesi olabilirliklerin ve olası birlik(!)lerin sayısını arttırdı. Tarihsel gerçeklik fenomenolojik bir yordamla askıya alınarak sıfır tabanlı bir düşünme biçimi dayatılmaya çalışıldı. Belleğin adeta uyuşturucu haplarla tarumar edildiği böyle bir devirde sizin bir olayı anımsamaya dönük çabanız ve hesaplaşmaya yönelik tavrınızın önüne set çekildi. Örneğin, Ermenilerin bu ülkede soykırıma uğradıklarına yönelik sav bir dogma halinde benimsenirken, Adana’da, Maraş’ta, Erzurum’da, Adıyaman’da Ermeni saldırıları sonucu öldürülen çok sayıda insanın tüyler ürperten vesikaları görmezden gelindi. Hatta bu saldırılar neticesinde obaları, ocakları yakılan, yerlerinden yurtlarından edilen görece çok sayıda Kürt kardeşimiz varken, bugün kes-yapıştır usulü postmodern bir yöntemle tarihi gerçeklikler unutturularak Kürtlerle Ermeniler Türkiye Cumhuriyeti’ni yıpratma ve çökertme gayesiyle bir araya getirilmeye çalışılıyor.

Bir araya getirilmeye çalışılanlar sadece etnik aidiyete mensup olma bilinciyle donatılmış ve geçmişin çetelesini tutan unsurlar mı? Elbette değil. 28 Şubat süreci gerçekte ekonomik rantın bölüşülmesi ve devşirilmesinin somut bir tezahürü iken, bunun külfetini halka çektirmeye çalışan bir zihniyetin ürünü olarak bugün ülkemizde küskün kalabalıklar çoğalmaya başladı. Şöyle ki, kendi öz yurdunda parya olduğu yanılsamasıyla dışlanan bir nesil bugün ne yazık bu tertip komitesinin içerisine doğru çekilmeye başladı. Muhafazakârlık, liberallik ve demokratlık her fırsatta bu oluşumların üstünü örten bir kılıf haline getiriliyor.

Bu tertip komitesi etrafında örgütlenen kalabalıklar kendilerini belirli değerlerin hamisi olarak gördükleri gibi bilimsel olma hüviyetinin salt kendi düşüncelerine yakışacağı yanılsaması içerisindedirler. Oysa özgürce bilimsel araştırma ve tartışma mekânı olarak örgütlenen üniversiteleri kendilerinin tapulu malı olarak görenler büyük bir aldanış içerisindedirler. Zira üniversiteler kimsenin köşe kapmaca oynadığı mekânlar değildir. Özgür bilimsel tartışma platformları da konuşmacıların panoptik bir biçimde gözlem altına alınarak, istenilen demeci sunmasının ve söylediklerinde ne denli samimi olduklarının dahi sınava tabi tutulmasının aracı kılınan ortamlar olamaz.

Ayrıca üniversiteler hiçbir grubun bir bilimsel teşebbüste bulunmak için bir başka gruptan icazet alma gerekliliğinin dayatıldığı mekânlar da değildir. Hele ki Mülkiye tarihinin hiçbir döneminde böylesine bir tekelleştirmenin ve despotizmin entelektüel mekânı olmamıştır, olmayacaktır. Bu dayatmanın hamiliğini üstlenenlere söylenebilecek en güzel söz Mülkiye Marşı’nın dizelerinde saklıdır:

Mülkiye Marşı

 

Başka bir aşk istemez, aşkınla çarpar kalbimiz,
Ey Vatan gözyaşların dinsin, yetiştik çünkü biz.
Gül ki sen, neş'enle gülsün ay, güneş, toprak, deniz.
Ey Vatan gözyaşların dinsin, yetiştik çünkü biz.

Bir güneştin bir zamanlar, aya kadar kaldındı dün,
Dün bir ay'dın, sislenen boşlukta yıldızsın bu gün;
Benzin uçmuş bak, ne rüya'dır, bu akşam gördüğün?
Ey Vatan gözyaşların dinsin, yetiştik çünkü biz.

Beklesin Türkoğlu'nun azminde kuvvet bulmayan,
Sel durur, yangın söner elbette bir gün Ey Vatan
Süslenir, oynar yârin, dün ağlayıp matem tutan
Ey Vatan gözyaşların dinsin, yetiştik çünkü biz.

Terör sözcüğü, Latince kökenli olup (terrere) anlamı “korkutmak,dehşete düşürmek, korkutup kaçırmak,caydırmak,tedhiştir.” Siyasi Terimler ve Örgütler Sözlüğünde “kamu otoritesini veya toplum yapısını yıkmak için girişilen korku ve yılgınlık saçan şiddet hareketleri” olarak tanımlanmıştır. Terör olgusunun üzerinde uzlaşılmış ortak bir tanımı bulunmamaktadır. Şöyle ki, bugüne değin yapılmış 140 farklı terör tanımı mevcuttur. Meydan Larousse’da terörizm “ihtilalci grupların giriştiği şiddet eylemlerinin tümü, tedhişçilik, bir hükümet tarafından uygulanan şiddet rejimi”,  Ana Britannica’da “siyasal bir hedefe ulaşmak amacıyla devlete, halka ya da bireylere karşı sistemli şiddet eylemlerine başvurma” biçiminde tanımlanmıştır.