Orduya Saldırmanın Dayanılmaz Ağırlığı

---

-Hüseyin Özbek-

---

Türk Silahlı Kuvvetlerinin kurumsal yapısına, Türkiye Cumhuriyeti Devleti içindeki anayasal ve yasal statüsüne, Türk milletinin derin bilinç altında yaşattığı ordu algısına yönelik kampanya hız kesmeksizin sürüyor. Atlantik ötesindeki ana karargahta oluşturulan stratejiye AB’nin de sıcak baktığı anlaşılıyor. Türkiye Cumhuriyeti’nin varlığına yönelik stratejik saldırının içerdeki uygulayıcısının müttefiki Türkiyeli sermayenin yazılı ve görsel medyasının da kampanyada özel bir sorumluluk üstlendiği anlaşılıyor.

 

Yaşanılan sürecin daha iyi algılanabilmesi için birkaç yıl geriye gidip belleklerin tazelenmesi gerekiyor. 2003 Haziran ayında Yeni Hayat dergisinde yazdığımız “KUŞATMA” başlıklı makalemizden bir alıntı yapalım:

 

“Sömürgeleşmeye, üniter yapının dağılmasına ve Türkiye Cumhuriyeti’ nin tasfiyesine karşı çıkacak sivil ve resmi dinamikler korkunç bir psikolojik saldırı altında şaşkınlaştırılmış ve bunaltılmıştır.Türk Silahlı Kuvvetlerine karşı ABD ve AB destekli saldırının nedeni bu temel direnç noktasının saf dışı edilmesidir. Türkiye’ nin ulus devlet yapısının tasfiyesine yönelik iç ve dış saldırılara karşı ülkeyi, ulusu, rejimi koruma ve kollama, savunma görevini yerine getirememesi için, savunma ve suçluluk psikozuna hapsolması için, Türk Silahlı Kuvvetleri dozu gittikçe artırılacak olan bir saldırı kampanyasıyla karşı karşıyadır. Bu saldırı kampanyası önümüzdeki aylarda artarak devam edecektir. Çünkü; gelişmenin ve AB’ ye girmenin engeli olarak gösterilen Silahlı Kuvvetlerin iktidarın inisiyatifine girmesi, tarihsel misyonunun inkarı; Türk Ordusu’ nun “Zaferleri ve mazisi insanlık tarihi ile başlayan” bir gelenekten kopması, Afrika, Latin Amerika ve üçüncü dünyanın faşizan rejimlerinin halklara baskı aracına dönüşmüş, milletinden kopmuş ordularına benzemesi istenmektedir:”

 

2003 Temmuz ayında “ ORDUYA SALDIRMANIN DAYANILMAZ HAFİFLİĞİ ” başlıklı yazımızla aynı dergide konuyu işlemeye devam etmiştik:

 

“Meclisten geçirilen her paket Türkiye Cumhuriyeti’ ni milli devlet niteliğinden hızla uzaklaştırmakta, milli renklerini ve milli karakterini her geçen gün kaybettirmektedir.

 

Birinci Dünya Savaşı’nı bizim açımızdan sonlandıran Mondros Ateşkes Anlaşması’ nın hemen uygulanması istenen hükümlerini hatırlayalım: “ Ordunun silahlarının en yakın İtilaf güçlerine teslim edilmesi ve silah altındaki askerin derhal terhis edilmesi ” Geride aciz bir kolluk gücü ölçeğinde ve yalnızca jandarma görevi yapacak birlikler kalacaktı.

 

İstanbul hükümetince imzalanan Sevr’ in en önemli maddelerinden bazıları; “Türk ordusunun muharip bir güç olarak varlığını ve kudretini muhafaza etmesine asla müsaade edilmemesi” maksadına yöneliktir.

 

Mondros ve Sevr’ in hükümlerindeki Ordu’ ya ilişkin kısıtlamalar üzerinde düşünülmesi gerekir. Türk varlığının devamı için Türk Ordusu’ nun dahilde ve gerektiğinde hariçte operasyonlar yapabilecek muharip bir güç olarak varlığının, siyasal iktidarlar karşısındaki göreceli bağımsızlığının sonsuza kadar yaşatılması zorunludur. Ordu siyasal iktidarların değil, Türk milletinin ve Türk Cumhuriyeti’ nin ebedi muhafızlığını yapabilecek bir özerklik içinde kalmalıdır. ORDUSUZ MİLLETLERİN ZAYIF SİLAHLI KUVVETLERİ KENDİ ASKERLİK ŞEREFLERİNİN YANINDA, MİLLETLERİNİN ŞEREF VE ONURLARINI DA KORUYAMAZLAR. Böyle bir ordunun operet ordusundan, mensuplarının da kurşun askerlerden bir farkı olmayacaktır.

 

Brüksel yahut Waşington’ dan kulaklara üflenerek, sinsice hazırlanmış paketlere sıkıştırılan ve yasaya dönüştürülen hükümlerle, Türk Ordusu’ nun devletteki etkinliği ve ağırlığı yok edilmek istenmektedir. Türk Silahlı Kuvvetleri’ nin Milli Ordu özelliğini kaybederek ABD veya AB emrinde operasyonel maksatlar için kullanılacak gayrı milli profesyonel bir silahlı güce dönüştürülmesi hedeflenmektedir.”

 

2004 Haziran ayında aynı dergide kaleme alınan “ MİLLİ GÜVENLİK KURULUNA SİVİL GENEL SEKRETER ” başlıklı makalemizden iki paragraf sunalım:

 

“Uyum paketleri ve benzer düzenlemelerle, başta MGK olmak üzere, Cumhuriyet Türkiye’sinin milli devlet olmasından, bir Milli Kurtuluş savaşı sonucu kurulmasından gelen yapısal, idari, bürokratik, yargısal iskeletini parçalamakla meşguldürler. Bu coğrafyada güçlü bir milli devlete tahammülü olmayan Batı’ nın istemleri doğrultusunda Türkiye’nin etnik ve mezhepsel bir cehennem olmasına yönelik düzenlemeleri gerçekleştirmektedirler.

 

Sorunun temelinde Lozan’ la taçlanan Ulusal Kurtuluş Savaşı ve bunun doğal sonucu olan çağdaş Türkiye Cumhuriyeti’ ni hazmedemeyen emperyalist güçlerin, ilk kez kendisini milli devletin ve Cumhuriyet geleneğinin, Atatürk Türkiye’ sinin dışında hisseden bir müttefik bulmuş olmalarında yatmaktadır. Siyasal iktidar Türkiye Cumhuriyeti ve devlet kurumlarıyla doku uyuşmazlığı içindedir. Kendisini Türk devlet geleneğinin dışında ve antitezi olarak hissetmektedir. Yaptıkları ve niyet beyanları bunu doğrulamaktadır.”

 

 

2005 Şubatında Ufuk Ötesi’nde yazılan “ AKP’ NİN ÖTEKİSİ KİM ”  makalemize şöyle başlamıştık:

 

“80 yılı aşkın Cumhuriyet döneminde değişik partiler iktidara geldi, hükümet ettiler. Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş felsefesine, yol haritasına, milli siyasetine kısmi itirazlarını uygulamaya  yansıtanlar da oldu. Fakat   3 Kasım 2002 seçimlerine kadar siyasal iktidarların bu niyetlerini engelleyen, sınırlayan, Cumhuriyet’ in kuruluş felsefesine bağlı güç ve denge merkezleri nedeniyle  fazla ileri de gidemediler.

 

Türkiye Cumhuriyeti’nin  Türk-Yunan, Kıbrıs, Ege, Ermenistan vs. politikaları  devletin köklü kurumlarının   ortak aklının ve birikiminin ürünü olarak değişik siyasal iktidarlar döneminde ana çerçevesi değişmeden devam ede geldi.

 

3 Kasım 2002  seçimleri öncesi, Atlantik ötesi desteklerle kurdurdukları, arkaladıkları, kısa sürede aşırı hormonlu biçimde büyütüp  geliştirdikleri,  etiketinde AKP yazan bir siyasal ürünü küresel güç odakları Türkiye’ye hediye ettiler(!)

 

AKP iktidarıyla Milli Görüş döneminin siyasal ve zihinsel tortularından  çok  kısa sürede kurtuldular(!)  Erbakan Hoca’daki Kıbrıs, Ermenistan, Eğe takıntıları gibi safralardan da kurtulunca kuş gibi hafiflediler.

 

Milli Güvenlik Kurulu, Türk Silahlı Kuvvetleri ve diğer anayasal kurumların yeniden ve iktidara göre düzenlenmesi, dizginlenmesi sürecine çabuk geçtiler. Siyasal iktidarlarının devamı, kökleşmesi  için bazı köklü, yerleşik,  kuvvetler ayrılığının zorunlu kıldığı denge kurumlarının denetimi, olmazsa tasfiyesi sürecini yaşıyoruz.

 

İçinde bulunduğumuz sürecin fotoğrafının kamuoyuna doğru bir biçimde sunulmasının zorunluluğuna inanıyoruz. Dünyaya hükmeden Neo emperyalist güçler kendilerinin dışındaki ulus devletlerin tasfiyesini gündeme almışlardır.  Finans kapital, emperyalizm sermayesinin, mallarının ulus devletlerin ulusal mevzuatlarına, ulusal sınırlarına, gümrüklerine toslamadan, atmosferdeki hava gibi, bulut gibi tüm dünyayı dolaşmasını, kazanılan para ve yağmalanan her türlü zenginliğin de tekrar emperyalist metropollere dönmesini istemektedirler.

 

Yukarıda anlatılan nedenlerle AKP iktidarının Kıbrıs, Ege, Yunan, Ermenistan, Kuzey Irak konularında içten, yerli, milli bir bakışının olması imkansızdır. KENDİ VARLIK  NEDENİ  OLAN  VE  İKTİDAR  BAHŞEDEN  KÜRESEL  GÜÇ  ODAKLARININ  İSTEMLERİ   AKP’ NİN   VAZGEÇEMİYECEĞİ  KIRMIZI  ÇİZĞİLERİDİR.

 

AKP  Türk  Silahlı  Kuvvetleri ile, Milli  Güvenlik Kurulu ve yargı ile bunun için kavga halindedir. Bu kavga da Ordunun bugünkü yapısının tasfiyesine ve iktidarın uyumlu bir parçası olana kadar sürecektir.

 

Yine  Türkiye Cumhuriyeti’nin bekası ve hayati çıkarları söz konusu olduğunda bile siyasal iktidar olarak kendisine düşen Anayasal görevlerden kaçacaktır. Bu anlamda Türk Silahlı Kuvvetleri’nin bu doğrultuda görevlendirilmesine sonuna kadar direnecektir.

 

Orduya yönelik psikolojik yıpratma kampanyasıyla, reformların, gelişmenin, refahın, AB’ ye girişin önünde olumsuz bir güç odağı olarak tanımlanmasının ve millet nazarında küçük düşürülmeye, yıpratılmasına yönelik çabaların arka planı budur.”

 

2005 Ekiminde aynı dergide çıkan “ TÜRKİYE CUMHURİYETİ’ NİN MUHATABI KİM OLACAK ” başlıklı yazımızdan da birkaç paragraf alıntılayalım:

 

“ Son günlerde yazılı ve görsel medyanın ele aldığı konular, işleyiş tarzı ve sonuçta kamuoyunda yaratmayı amaçladığı düşüncenin iyi izlenmesi gerekiyor.Bazen bir aylık yayında ele aldığı konuların  yüzdesi ve bunu sunuş tarzını iyi irdelediğimizde uzun vadeli amaç ortaya çıkıverir.

 

Toplum mühendisliği ve sosyal psikoloji, bir millete yönelik psikolojik harekat terimleri yeni sayılır.İnsan psikolojisi, toplum psikolojisi, ulusların karakterleri ve bunun tahlili sonucu ortaya çıkan veriler doğrultusunda yönlendirme teknikleri günümüzde başlı başına bir bilim alanı olmuştur. Son bir ayı bu açıdan izlediğimizde ortaya neler çıkıyor bir bakalım:

 

-  Türk Silahlı Kuvvetlerinin ve bürokrasinin milli unsurlarının, geniş halk kitlelerine toplumun gelişmesinin, inanç ve düşünce özgürlüğünün önünde engellermiş gibi sunularak, milletle aralarındaki yarılmayı derinleştirmek ve yabancılaştırmak.

 

- Kıbrıs’ta, Ege’ de, Kuzey Irak’ ta ulusal çıkarlarımızı savunamayacak bir teslimiyet psikozuna sokularak, bağımsız bir devlet olmanın en doğal inisiyatiflerini bile kullanamaz hale getirmek.

 

- AB bağlamında Türk Silahlı Kuvvetlerine yönelik sindirme, yıldırma kampanyalarıyla pasif savunma sürecine sokarak edilgenleştirmek, Türkiye Cumhuriyeti’ ne yönelik iç ve dış tehditlerdeki tarihi ve yasal görevlerini yapamaz hale getirmek, özgüven ve psikolojik üstünlük duygusunu yok etmek. Atatürk’ ün deyimiyle “zaferleri ve mazisi insanlık tarihi ile başlayan “ bir geleneğe sahip olma bilincinden uzaklaştırarak kışlaya hapsetmek ve küçük düşürmek, tarihsel misyonunda işleyiş felci yaratmak.”

 

2005 Ekiminde noktayı koyup, 2006’ya geçmeden soralım okurlarımıza: Ocakta közün, söylenecek sözün kalmadığı yerde 2005 Ekiminden bu yana  yaşanılanlara ilişkin diğer yazılarımızdan alıntıya gerek var mı?

 

Emperyalist sistemin bitmez tükenmez istemlerine karşı ulusal çıkarlar gereği direnme batı jargonunda çözümsüzlükte ayak direme ve reform karşıtlığı olarak tanımlanmaktadır. Çözümsüzlük yerine teslimiyeti iktidarda kalmanın amentüsü belleyip, sözlüklerinden milli onur, bağımsızlık, özgürlük kelimelerini çoktandır silmiş olanlarca Türk Silahlı Kuvvetlerine karşı sürdürülen kampanya geleceğin tarihçilerince nasıl değerlendirilecek dersiniz?

 

Psikolojik operasyonlarla, kesintisiz kampanyalarla halkın gözündeki itibarı örselenmek istenen, darbeci, ekonomik ve demokratik gelişmenin baş engeli olarak suçlanıp sindirilmeye çalışılan Silahlı Kuvvetleri   kışlasına hapsettikten sonra, Kıbrıs’ta, Ege’de, Güneydoğu’ da, Kuzey Irak’ ta emperyalist sistemin istediği her türlü çözüme (!) toptan kabul sözü vermiş olanların acelesi olduğu anlaşılıyor…

                                                                                                                  

Hüseyin Özbek

Avukat, İstanbul Barosu Genel Sekreteri

12 Temmuz 2008