ABD’ nin görünürdeki işgal gerekçesi, Irak’ın kitle imha silahlarına sahip olması ve ABD tarafından hasım olarak tanımlanmasıdır. Haydut devlet olarak nitelenip, uluslar arası terör destekçiliği ve insan hakları ihlaliyle suçlanan Saddam rejimi bu işgal sonucu devrildi. ABD’nin Iraktaki önceliğinin demokrasi inşası yerine enerji kaynakları ve bölgeyi denetim altına almak olduğu çabuk anlaşıldı.

Irak’ı despotik bir tarzda yöneten Baas’cı Saddam’ın bağışlanmaz suçu, petrol ve doğal gaz başta olmak üzere ülkesinin doğal kaynaklarını ABD ile paylaşmamasıydı.  ABD’nin tercihi, Ortadoğu diktatörlüğü olarak nitelediği, petrolüne sahip çıkan Saddam rejimi yerine, enerji ve tüm doğal kaynaklarını kendisine sunacak bir Ortadoğu diktatörlüğüdür.

ABD, petrol zengini Irak coğrafyasındaki işgalinin ve egemenliğinin sürekliliğini arzu etmektedir. Bunun için bulduğu çözüm Irak ulusu ve Iraklılık bilinci yerine, bu coğrafyada yaşayanların bir daha asla bir araya gelemeyecekleri şekilde Kürtlük, Araplık, Şiilik, Sünnilik ekseninde bir ayrışmadır. Kanlı bir etnik ve mezhepsel çatışmanın içine itilen Irak’ta ABD etnik tercihini çoktan yapmıştır! ABD’nin gözdesi, sosyolojik açıdan feodal özellikler taşıyan Kürt aşiret yapısı ve liderleridir. Sorani lideri Talabani’nin Cumhurbaşkanı, Barzan aşireti reisi Barzani’nin de Bölgesel Kürt yönetiminin başına geçirilmesinin nedeni budur.

ABD Irak’ta sosyolojik evrimin önüne geçmeye çalışmakta, burjuva üretim ilişkilerinin ve bütünleşen ulusal pazarın zorunlu kıldığı ulus devlet yerine aşiret ve mezhep tabanlı, güçsüz, minyatür bölgesel yapılanmaları tercih etmekte ve hararetle desteklemektedir.

ABD’nin Irak’ta inşa etmeye çalıştığı demokrasi ve hukuk düzeni, ulus devlet temelinde üniter bir yapıyı esas almamaktadır! Çağdaş, demokratik bir rejim ve evrensel hukukun günümüzde ulaştığı değerler dizgesinin de ABD açısından bir önemi yoktur. ABD’nin Irak’ta istediği, çıkarlarına zarar vermeyecek, başta petrol kuyularının bekçiliği görevini verdiği Kürtler olmak üzere, diğer etnik ve mezhepsel kümelenmelerin hukukunu oluşturmak ve bu hukukun sürekliliğini gerekirse silahla sağlamaktır!

Ekonomik ve siyasal anlamda iç dinamiklerin gelişmesiyle belli bir refah düzeyi sağlanmadan, üretim ilişkileri en azından burjuva demokrasisini taşıyabilecek bir düzeye ulaşmadan, demokratik mücadeleler sonucu ortaya çıkacak ulusal bir irade oluşmadan,  herhangi bir ülkede çağdaş demokrasinin yerleşmesinin mümkün olmadığını tarih bize göstermektedir. İstisna olarak savaşlar ve devrimler sonucu ortaya çıkan ulusalcı, çağdaş rejimlerin yerleşmesi, taban bulması ve yaşaması süreç içinde demokrasiyi geliştirecek, olgunlaştıracak bir ekonomik yapının,  siyasal bilincince erişmiş geniş bir toplumsal tabanın varlığına bağlıdır.

Tarih bize dış dinamiklerin himmetiyle gelişmiş bir ekonomi ve demokrasi göstermemektedir. Ama ekonomik olarak etkin olanın, elinden tuttuğu ülkenin (!) siyasal rejimini ve demokrasisini, hukuk düzenini belirlediğini çokça göstermektedir.

Ulusal Kurtuluş Savaşıyla emperyalistleri kovarak, demokratik, laik, halkçı temelde çağdaş bir ulus devletin temelini atan, hukuk devrimiyle teokratik, monarşik yapıyı değiştiren bir ulusun onurlu mirasına sahip Türkiye’ye epeydir yeni bir hukuk elbisesi biçilme süreci yaşanmaktadır. Genç Türkiye Cumhuriyeti, siyasal bağımsızlığın sürekliliği için ekonomik bağımsızlığın sağlanması zorunluluğunun bilincindedir. Atatürk Türkiye’sinin gerçekleştirdiği devrimler sürecinde, çağdaş uygarlığı hedefleyen toplumsal dönüşümlerle ekonomik ve siyasal bağımsızlığın hukuk temeli oluşturulmuştur.

Çöküş döneminde yarı sömürge durumuna düşmüş Osmanlı’yı yok oluşa sürükleyen, çok dinli, çok dilli, çok etnikli hukuk düzeni, Neo Osmanlılık ve Ilımlı İslam yönlendirmesiyle Türkiye’ ye yeniden giydirilmek istenmektedir. AB ve ABD tarafından günümüz Türkiye’ sinin içine düşürüldüğü ekonomik ve siyasal durum hukuksal bir temele oturtularak batının ekonomik ve siyasal çıkarları hukuk güvencesine kavuşturulmak istenmektedir. Bu girişimle ulaşılmak istenen sonuç hukuk kapanı veya hukuk kelepçesi olarak ta nitelenebilir.

Çoktan beri ABD ve AB’nin çizdiği sınırlar dışında ekonomik, siyasal, diplomatik insiyatif kullanamayan Türkiye’ye koalisyon güçlerinin askeri müdahalesini gerektirmeden giydirilecek bir hukuk elbisesiyle sömürülerinin sürekliliğini sağlamayı düşünmektedirler.  

Sivil anayasa, renksiz anayasa, kokusuz, milli dokusuz anayasa söylemleri bir de bu açıdan incelenmelidir. Siyasal iktidarın siparişi olduğu anlaşılan Anayasa taslağının içeride  tartışılmadan önce niçin Vaşington ve Brüksel gibi ulus ötesi güçlerin bilgi ve onayına sunulduğunun iyice düşünülmesi gerekmektedir.

Sivillik, çağdaşlık, reform, uyum söylemleriyle Türkiye’ye dayatılanın çağdaş bir sömürge hukuku olduğu açıktır. Emperyalizm savaşsız dönüşüm sağlayamadığı durumlarda silahlı güçlerini devreye sokmakta, istediği sömürge hukukunu silahla yerleştirmektedir. Ekonomik ve siyasal denetimine aldığı, yerli sermayeyi milli olmaktan çıkarıp sermayeleştirip işbirlikçiye dönüştürdüğü ülkelerde ise fonladığı akademisyenlere sömürge hukuku sipariş etmeyi tercih etmektedir.

Türkiye’de şu anda emperyalizmin konvansiyonel veya nükleer silahlarını değil, son keşfi hukuk silahını devreye soktuğu bir süreç yaşanılmaktadır.