22 Temmuz 2007’de yapılacak milletvekili seçimleri için aday yarışı çoktan başladı.Parti genel merkezleri arı kovanı gibi işliyor. Aday adayı başvuruları binlerle ifade ediliyor.

Tercih ettiği partiyle arasındaki ortak paydaların belirleyici olması gerekirken; adayların dünya görüşüyle örtüşmese de seçilmeyi umut ettiği partilere yöneldiği görülüyor. Sol gelenekten gelen adayın sağcı-dinci partilere yönelmesi veya bunun tersi durumlar insanımıza şaşırtıcı gelse de giderek olağanlaşıyor.

Taşrada değişik partilerden adayların istisnalar dışında  yörenin yerleşiklerinden olması zorunluluğu seçmen tercihiyle ilgilidir. Büyük kentlerde ise temel özellik adayın  niteliği ve parti içindeki gücüdür.Tarikat ve dinci oluşumların sağ ve dinci partilerde her zaman belli bir kontenjanlarının olması zorunluluğu ise bilinen bir gerçektir.

Bu kez metropollerde değişik partilere adaylık başvurusunda bulunanlar, şanslarını artırmak, sıralamada iyi bir yer kapmak için farklı bir yöntem izliyorlar. Yöre derneklerinin adayı olduklarını, arkalarında büyük kentlere göçmüş olan hemşeri ağırlıklı bir seçmen kitlesinin bulunduğunu söylüyorlar. Kamuoyunu ve başvurduğu partiyi etkilemeye yönelik yığınsal basın toplantıları yapıyorlar. Yörecilik temeline dayalı dernek başkanları, kalabalık basın toplantılarıyla adaylarını açıklıyor, seçilebilir yere konulması kaydıyla adaylarının başvurduğu partiyi destekleyeceklerini söylüyorlar.

Bilindiği gibi aday milletvekili seçildiğinde, hukuken herhangi bir bölgeye bağlı olmaksızın tüm milletin vekili sayılmaktadır. İstanbul, Ankara, İzmir başta olmak üzere ortaya çıkan yeni duruma göre, Türk ulusunun değil, hemşerilerinin temsilciliğine soyunmuş, kendisini yöreyle sınırlamış milletvekilleri ortaya çıkacaktır. Ulusun ortak değerleri, ortak sorunları ve geleceğine yönelik sorumluluk yerine, yörecilik ve yerellik öne geçmiş olacaktır.

Uluslaşma süreci Atatürk’ün ölümüyle kesintiye uğratılmış olan ülkemizde, AB ve ABD tarafından ulusun ortak paydaları ve ulusal bilinç yerine yörecilik ve yerellik dayatılmaktadır. Ankara merkezli tekil, üniter, ulus devletin yerine önerilen; Bölge Kalkanıma Ajansları,  merkezle bağları son derece zayıflatılmış olan Yerel Yönetim, yine Ankara’yla bağları gevşetilen İl Özel İdare’si  modelleriyle ulusal bütünlük giderek aşındırılmaktadır.

Bu modelle merkezi idarenin hantallığının ortadan kalkacağı, işlerin hızlı yürüyeceği, yöreyi kalkındıracak yatırımların gerçekleştirileceği ve kaynak sağlanacağı propagandası belli ölçüde etkili olmaktadır.Böylece kendisini  ulusun bireyi olarak tanımlayan, düşünce ve ruh dünyası tüm ulusu ve ülkeyi kapsayan birey yerine, yöresi ve hemşerileriyle sınırlayan, ülkeye ve ulusa yabancılaşan insan tipi inşa edilmek istenmektedir.

Böylece, metropol kentlerde başlayan yörecilik, yerellik, etnik ve mezhepsel temeldeki seçmen oluşumu, giderek siyasal gettolaşma eğilimleri yaratacak tehlikeli bir yolun da başlangıcıdır. Yüksek ahlak, kültürel düzey, siyasal nitelik, ülkeye ve ulusa sunacağı katkılar yerine, adayda aranan baş özelliğin yerel ve etnik yakınlığa indirgenmesi ülkemizde siyasal feodalitenin tasfiyesi yerine güçlenmesine yol açacaktır.

Yine bu süreç siyasal partilerle seçmen arasında bir arz-talep sarmalına dönüşerek ülkemizi Cumhuriyet ve demokrasi kültüründen, ulus paydasından uzaklaştıracak, toplumu birbirine yabancılaştıracak, yeni ayrışmaların kutup başlarını oluşturacaktır.

Bu tersine sürecin önlenmesinde en başta siyasal partilere görev düşmektedir: Adaylarda aranacakların başında Cumhuriyet’in değerlerine bağlılık, çağdaşlık, siyasal kültür, mesleki birikim, ülke, ulus sevgisinin geldiği açıklanmalıdır.Tercihler de bu ölçütlere göre olmalıdır.

Aksi halde Türkiye’nin Güneydoğusundaki sorunların kaynağı aşiret kültürü ve hiyerarşisinin bir kanser ağı gibi toplumsal ve siyasal dünyamızı sarması kaçınılmazdır.