Dedikten sonra sırtlarını  sığazlayarak meydana salardı. Kasaba halkı ve şenlik için köylerden gelenlerin mahşeri kalabalığıyla meydan bir şapka denizini andırırdı.

Şehit Yunus Emre’ nin babasıyla  epey güreş tuttuğu anlaşılıyor. Muhittin Çelik 5 kızdan sonra bulduğu Yunusuna defalarca yalancıktan yenilivermiştir mutlaka. Yunusla babası güreşirken  anası ve bacıları da gıptayla, sevecenlikle “aman bir yerlerinizi incitmeyin “ uyarısıyla  seyretmişlerdir.

Muhittin Çelik’ in anlayamadığı dünyayla güreş tutacak oğlunun karşısındakilerin güreşteki dengi dengine anlayışının, karşılıklı yiğitçe saygının, mertliğin kültüründen gelmemiş olmaları. Pehlivanlar cazgırın meydana salmasından sonra karşılıklı olarak birbirlerini kucaklarlar,  kısbetlerini, paça bağlarını yoklarlar. Noksan, eksik bir şey varsa uyarırlar. Bu savaşta, mücadelede hasma duyulan yiğitçe saygının  ifadesidir.

Güreşin sonunda yenilen yenenin elini, yenen de onu alnından öper. Yine yaşça büyük olanı, küçük rakip elinden öper. Pes etmek isteyen rakibinin kısbetine vurur. Bunun anlamı aman dilemektir. Diğeri o saat güreşi bırakır, hasımlar kucaklaşır, güreş sona erer.

Köroğlu ve  Dede Korkut Destanlarında, halk hikayelerimizde, masallarımızda hasımların teke tek, denk silahlarla vuruşmalarıyla  güreş  kuralları birbirine çok benzer. Macar Türkolog Kunoş’un   derlediği  “ Türk Masalları”nda  da benzer motifler vardır. Kendisini yenecek yiğitle evlenmeye ahdetmiş bey kızlarıyla hikaye kahramanımızın halkın önündeki mücadeleleri ve mutlu son çoğu masallarımızın değişmez konusudur.

Barak havalarıyla, Antebin yanık Ezo Gelin ezgileriyle yetişen, beş kızdan sonra erenler’ e adaklarla bulunan, babasıyla güreşerek büyüyen Yunus’un canına  güreşin soylu kültüründen gelmeyenler kıydı. Yunusun canını alan kurşun Gabar’da  sıkılsa da tetiği çekenlere buyruk Atlantik ötesinden, AB’ nin başkentlerinden geliyor. 

İndiana Jones  filmlerinden birinde hiç unutamadığım bir sahne vardır. Arkeolog üstün adam kahramanımız İndiana  eli palalı Asyalının karşısında zor durumdadır. Asyalı İndi’yi haklayacakken  aniden silahını çeker, ateşler, rakibini çam gibi devirir. Bu heyecanlı sahnede İndi’ nin devrilen  Asyalı karşısındaki hınzırca gülümsemesi gözlerimin önünden gitmez. Bu anlık sahne ateşli silahın kılıca, batının doğuya karşı üstünlüğünün, beyaz adamın kurnazlığının çarpıcı karesidir. Yine, güreş kültüründe var olan rakibe şans tanımanın, erliğin,  eşit güçle, denk silahla yapılan  soylu savaşın hukukunu yaşam felsefesi yapanlara karşı kalleşliğin, kurnazlığın karesidir.

Yunusun al bayrağa sarılı tabutuna sarılıp yas eden babası oğlunun kalemini kıranların emperyalizmin, küresel kapitalizmin efendileri olduğunu nereden bilecek? Brüksel’de Berlin’de, Londra’da, Paris’te Waşington’da oturanlarca petrol ve enerji coğrafyasının denetimi , mazlumların ezilmesi, sömürülmesi için ulus devletlerin tasfiyesinin master planlarının yapıldığını Yunus’ un anası, bacıları nereden bilecek? 

Ama Yunuslara haram yedirmeyen babalar, helal  sütten gayrısını emzirmeyen analar  evlatlarını elsiz ayaksız bırakan mayınların, her patlayışta  ulus devletten, üniter yapıdan parçalar koparmak için  sinsice yerleştirildiğini derin bilinçaltlarının şaşamaz sezgisiyle anlıyorlar.

Yunus için biz ne diyelim?  Onun için söylenmesi gerekenleri 700 yıl önce adaşı büyük Yunus söylemiş zaten:

Şu dünyada bir nesneye

Yanar içim, göynür özüm

Genç yaşında ölenlere

Gök ekini biçmiş gibi

Evlatlarımızı gök ekin gibi biçtiren emperyalizme ve yerli maşalarına  boşuna heveslenmemelerini söyleyelim: Erenlere adanan  Yunuslar her daim var olacak, omuzdaşlarıyla, yoldaşlarıyla güreşecekler. Güreş tuttukları babalarıyla tenleri, terleri, sevgileri Yunusça harman olacak. Baba Muhittin de gündüzleri burun direği sızlayarak acısını duyduğu, ten kokusunu özlediği Yunusuyla düşlerinde hep güreşecek, her seferinde de yalancıktan yeniliverecek...