Türk Dirlik Telafer Yahut Babil'in Son Sürgünleri! Hanifi Altaş

Şu yukarıdaki dörtlüğü okuyanlar, bu acıklı ve acılı dörtlüğün bugünlerde söylenmiş olduğunu zannedebilirler. Hayır! Ben bu şiiri, bu tarihten tam yirmi beş yıl önce dinledim. 1979-1980 yıllarıydı. Ankara'da Türkçü arkadaşlarımızla aynı evlerde kalan, Irak Türklerinden olan öğrenci arkadaşlarımızdan edindiğim iki teyp kasetinden biri Erbil'de, öbürü de Telafer'de yapılmış birer gecenin hatırasıydı. Ben bu iki kaseti yıllardır sakladım. İşte o Telafer'de yapılmış gecenin anısı olan kasette dinlediklerimden aklımda kalan, daha doğrusu beynime kazınan dörtlük budur. Erbil ve Telafer'de yapılan o geceler, ya Abdülkerim Kasım ya da onu safdışı ederek diktatörlüğünü ilan eden Saddam'ın iktidarı sırasında düzenlenmişti. O dönemde, adına Türkmeneli dediğimiz, Erbil'den başlayıp Telafer'den Kerkük'e, oradan da Bağdat'a kadar uzayan ovalık bölgede yerleşmiş olan Türkler, Kürt örsü ve Arap çekici altında inim inim inlemekteydiler. Onlara ya Kürtleşmek ya da Araplaşmak seçeneklerinden biri dayatılıyordu. Oysa ki Irak Türkleri, Anadolu Türklerinden de önce bu coğrafyaya yerleşmiş Türk atalarımızın torunlarıydı ve o toprakların gerçek sahipleri ve efendileriydi. Irak'taki Türk yerleşmesi, Tuğrul Beğin 1054 yılında Bağdat'a girip Müslümanların Halifesi olan Kaim Biemrillah'ı tutsaklıktan kurtarmasından sonra, Halife'nin kendisine "rüknüddin ve rüknüddevle" yani dinin ve devletin direği unvanlarını verdiği tarihe, hatta ondan çok daha öncesine, ordusunun büyük çoğunluğunu Türklerden oluşturan ve onlara Samarra adında ayrı bir şehir kurduran Abbasi Halifesi Mutasım dönemine kadar gider.

Bundan tam yirmi yıl önce, Beyazıt'taki Çınaraltı'nda aynı masaya oturmuş olmaktan dolayı tesadüfen tanıştığım Türkiyeli bir Türk mühendis, çalıştığı firmanın almış olduğu bir ihaleden ötürü Kuzey Irak'ta bir müddet bulunduğunu ve o zamana kadar varlığından bile haberdar olmadığı Irak Türklerinin, kendisini Türkiyeli bir Türk olmasından ötürü nasıl tarifsiz bir sevgi ve saygı ile konuk edip ağırladıklarını anlatmıştı bana. Oradaki Türklerin gerçek anlamda efendi ve beyefendi insanlar olduklarını da. Aynı kişi hiç unutmuyorum şöyle bir gözlemini de aktarmıştı: "Irak'ta tabiat bile insanları ayırmıştır; Dağda kürtler, ovada Türkler ve çölde Araplar!"

***

ABD Radyasyon Kullanıyor

Şimdi tekrar en başa dönelim, o yürek yakıcı dörtlüğü tekrar okuyalım.

"Kerkük'ten Telafer'e
Herkeste var bir yara
Siz dertli, biz yaralı
Kimden istayağ çara !"

Peki ama bugün değişen nedir? Bugün gelinen nokta hiç kuşkusuz çok daha vahimdir.

Ama sorulması gereken asıl soru, o dörtlüğün sonundaki mısrada vurgulanan sorudur. Sahi, oradaki insanlar çareyi kimden isteyeceklerdir?

1990 yılının Ocak ayında, Rus Tankları Bakü'de özgürlük ve bağımsızlık için ayağa kalkmış olan Azerbaycan Türklerinin üzerine sürülüp de, yüzlerce soydaşımız şehit edilip, binlercesi yaralanmışken; devrin başbakanı olan Özal ne diyordu: "Onlar Şii, biz Sünniyiz. Onlar İran'a daha yakındırlar!"

Şimdi de Ermeni Özal'ın beslemeleri, onun sayesinde köşe yazarı ve aynı zamanda köşe olmuş, (Arnavut mu, Türk mü Yahudi dönmesi mi olduğu ve ne idüğü belirsiz) Çengiç Zangoç'lar ile yeni yetme, daldan bitme Amerikan çomarları, Telafer'deki Türklerin Şiiliğini öne çıkararak, Amerikan-Kürt-İsrail ortak planını gizlemeye, gözlerden saklamaya çalışıyorlar. Onların bu yaptıkları tipik bir dezinformasyondur, yalan haber yayma ve yanlış yönlendirme faaliyetidir.

Gerçekte ise Irak Türklerinde Türklük bilinci, çok rahatlıkla iddia ederim ki, Türkiye dahil dünyanın diğer bölgelerinde yaşayan Türklerin hemen hepsinden çok çok daha yüksek düzeydedir. Irak Türklerinin kendi aralarında mazhep ayrılığı diye birşey asla söz konusu olmadığı gibi, farklı mazhepten olmak Türk kimliğinin ve Türklük bilincinin üstüne hiçbir zaman çıkmamıştır. Böyle bir şeye bugüne kadar tanık olunmamıştır.

ABD'nin Telafer Vahşeti

Yukarıdaki sorunun gerçek anlamdaki muhatabının bugünkü Arap-Kürt Partisi iktidarının boşbakanın da, onun -kendisine sövseler bile- gülücükler dağıtmakta devam edeceğinde kuşku bulunmayan bir yüz(!) ifadesine sahip Dışişleri bakanının da olmadığını herkes çok iyi biliyor ve görüyor.

Asıl muhataplar hiç kuşkusuz, bir zamanlar Kuzey Irak'ta "kırmızı çizgilerinin olduğunu" söyleyenlerdir. Fakat onlar adına yapılan resmi açıklamanın özeti şudur: "Telafer'deki olayları dikkatle ve kaygıyla izliyoruz!"

Evet! Ben de dikkatle ve kaygıyla izliyorum. Ama ben, Türkiye Cumhuriyetinin elinde hiçbir imkanı ve yetkisi olmayan bir vatandaşıyım. Ondan daha da önce Türk'üm ve aynı sebeple o talihsiz açıklamayı yapanlardan da belki daha dikkatle ve kaygıyla izliyorum Telafer'deki olayları. Hatta o da ne kelime? Günlerdir gözüme uyku girmiyor.

Yukarıdaki resmi açıklamada bulunanların, herşeyden önce, böyle bir beyanatta bulunmaya hakları var mıdır diye kendi kendilerini sorgulamaları gerekir. Atatürk, Türk ordusunun görevlerini sayarken, "Türklük camiasının şan ve şerefini" korumayı da emrediyordu aynı orduya! Telafer'de Amerikan-Kürt ortak operasyonu sonucu yüzbinlerce Türk'ün sürgün edilmeye kalkışılmasını kaygıyla izleyenlerin başında olduğu bu ordu Türk ordusu mudur? Atatürk'ün ordusu mudur?

TSK'nın Gücü İçeride mi?

***

Bu forumda yayımlanan ve bir yerinde Telafer'e vurgu yapılan bir önceki 7 Eylül tarihli yazımın, girişine de uygun olan, tasarlanmış ilk başlığı "Asıl Kıyamet Bundan Sonra Kopacak!" idi.

Telafer konusundaki en ciddi ve en dikkate değer yazı ise sayın Kerem Doksat'ın yazısıdır.

Onun yazdıklarının tamamına katılıyorum.

Ben de naçizane şunları söylüyorum. Türklerin bir devleti ve ordusu yok ise eğer bunu bilmek haklarıdır. Adı var kendi yok bir devlet ile Türklerin katledildiği olayları kaygıyla izlemekle yetinen bir ordumuz olacağına olmasın daha iyi.

Dünya Değişmeye
Türkmenler Ölmeye Devam Ediyor

Biz Babil'in son sürgünleri olalım.

Ama neyimiz var, neyimiz yok iyi bilelim!

Çaresine de bakarız elbet!

Ticaret'ten de anlamadığımıza göre, biz de atalarımızdan bize miras kalan ne varsa ona sarılırız. Sayın Demirkasımoğlu'nun dediği gibi yurdumuzu da, ilimizi de yeniden kurarız. Derlenir, toplanırız. Hiç olmazsa sahte ümitlerin gölgesinde rehavet ve ölüm uykusuna yatmayız.

Merak etmeyin. Bugün yaşadıklarımızdan daha kötüsü de olmaz!

Hanifi Altaş

14 Eylül 2005