Değerli arkadaşımız Hüseyin Mümtaz'ın " İnsan, Aydın ve Türk Olmak" başlıklı yazısını okuyunca aklıma Hülagu'nun zaptettiği bazı şehirleri fetihten sonra şehri taş taş üstünde kalmayacak biçimde yıktırması üzerine yazılmış bir anekdot geldi. Zeki Velidi Togan'ın Umumi Türk Tarihine Giriş adlı kitabında yer verdiği olay şudur:

İlk Osmanlı Osmanlı şairlerinden Ahmedi' (ölümü M.S. 1412), "Hülegü'nün fethettiği yerlerdeki bazı şehirleri  tahrip etmesine itiraz ederek; "bu şehirler artık senindir, bunları neden yıkıyorsun?" diye soran birisine şu cevabı verdiğini manzum olarak nakleder:

"Ayrugun yapduğunu yakmak gerek

Bikh u bendin koparıp yıkmak gerek

Bes dönüp yapmak gerekdir gerü hem

Ki urmıya kimse benimdir deyü dem

Mülkü tutmak kahr ile olur hemin,

Mihr ile yek mülkü saklamak yakin "

Yani; ülkesi tarafından fethedilmiş olan düşmanın kendinden evvel yapmış olduklarını yakmak, temelinden koparıp yıkmak, sonra dönerek gelip onu yeniden yapmak icabeder, ta ki o düşmanlar, bir zaman gelip te; bunlar önceleri benim mülkümdü diyemesin. Devlet kahr ve şiddetle alınır fakat şefkat ile muhafaza edilebilir." Zeki Velidi Togan, Umumi Türk Tarihine Giriş,  Enderun Kitabevi, İstanbul-1981, s, 223-224)

Hülegü'nün bu tutumunun doğruluğu veya yanlışlığı üzerine yorum yapmayacağım. Ancak onun bu söylediklerini en iyi uygulayanların Yunanlı'lar olduğunda hiç kuşku yoktur. Eğer Hülegü'nün yaptıkları Vandalizm idiyse de, Yunanlıların son üç yüzyılın (19, 20 ve 21.yüzyılların) Vandalları olarak anılmayı haketmiş oldukları muhakkaktır.

Yunan ayaklanması Batılı büyük devletlerdin ve Rusya'nın açık destekleri sonucu başarıya ulaşıp da Yunan Devleti kurulunca, Yunanistan Devletinin ve Yunanlıların yaptıkları ilk iki şey şu olmuştur. Fatih döneminden bu yana orada yerleşmiş olan Türklerin öldüremediklerini topluca sürmek yani tam anlamıyla etnik temizlik yapmak  ve ikincisi de Yunanistan sınırları içerisinde bir tek Türk eseri bırakmamak! Bugün Batı Trakya'da korunabilmiş az sayıdaki Türk eseri ise Lozan Antlaşması ile Batı Trakya Türklerinin mübadele dışı bırakılmış olması dolayısıyladır. Lozan'ın imzalandığı 24 Temmuz 1923 tarihinden bu yana ne kadar Türk eserinin yok edildiğini ise ancak Tanrı bilir. Tanrı bilir diyorum, çünkü bizde bunların kaydını tutacak ne tarihçi vardır, ne de arkeolog! Bizde tarihçi var mı yok mu (yabancı üniversitelerde görevli olanlar dışında) ayrı bir konu ama, sayın H. Mümtaz'ın yazısında sözünü ettiği Oktay Ekinci gibilerinin üstadı olan zat Türkiye'deki  Arkeolojinin piri ve üstadı Ekrem Akurgal adında bir ordinaryüs profesördü ve en önemli özelliği bir Hellensever olması idi.  Öyle ki,  bu zat kurucusu ve yöneticisi olduğu Türk-Yunan Dostluk Derneğinin kendi imzasıyla yayımlanan ilk bildirisinde, "Yunanistan'ı ve Yunanlıları eleştirmemeyi" baş ilke olarak benimsediklerini açıklamıştı. Evet! "Bazıları Hellen sever!" (Değerli sinema üstadı ve aziz dostum Metin Erksan, Cumhuriyet gazetesinde çok somut örnekleri görülen (ki Oktay Ekinci de onlardan biridir) Yunan hayranları için yine aynı gazetede bu başlığı taşıyan bir yazı kaleme almıştı.) Ne var ki, bizim Arkeologlarımız herkesten daha fazla sever!

Yunanlıların Yunanistan'da yaptıklarını Güney Kıbrıs'taki Rumlar yapmaktan geri dururlar mı hiç? Denktaş'ın sınır kapılarını tek yanlı bir kararla açmasından sonra görüldü ki, Kuzey Kıbrıs'tan göç ettirilen Rumların bütün malı mülkü bırakıp gittikleri günkü gibi yerinde duruyordu, ama Güney Kıbrıs'tan Kuzey'e göç etmiş olup da sınır açıldıktan sonra güneye, terk ettikleri şehir, kasaba ve köylere giden Türkler geçmişlerinden en küçük bir iz bile bulamadılar. Bulsalardı da şaşardım...

Bu konuda yazacak o kadar çok şey var ki. Yalnızca İstanbul'da yitip giden Türk eserleri yüzlerle ifade edilmektedir. (Sivil mimari örnekleri bunun dışındadır) Bunların önemli bir kısmını da, İnönü ve Menderes döneminde, yanılmıyorsam Fransa'dan getirilen bir şehir plancısının geniş caddeler ve bulvarlar açmak bahanesiyle ve pek çoğu hiç gereği yokken devlet ve belediye eliyle yıktırdıkları oluşturur.

Bundan on yıl kadar önce, Antalya'daki bir arkadaşımla birlikte, bir dava dolayısıyla vekilliğini üstlendiğim o dönemin Antalya Kemer Belediye Başkanı Mustafa Gül'ün konuğu olmuştuk. Akşam sohbet sırasında bize, Almanya'da başından geçen bir olayı anlatmıştı. Kendisi Kemer Belediye Başkanı sıfatıyla Almanya'nın bir kentinin Belediye başkanını makamında ziyaret eder. "Adam bana adeta dilenci muamelesi yaptı" demişti. "Hani neredeyse bir kovmadığı kalmıştı! Fakat ne zamanki, ben ona bizim beldedeki eski bir Kiliseyi onarmak'tan söz açtım. Tavırları birdenbire değişti. Bizi yere göğe koyamaz oldu. Bizim için yardım kampanyası açmaktan, hemşehrilerinin  tatillerini Kemer'de geçirmeleri için bizzat uğraşmaktan, Kemer'i kardeş şehir ilan etmekten söz etmeye başladı!"

Ne dersiniz? Tarih dersinden kim sınıfta kalır? Tarihi yapanlar mı, yoksa kendilerinin olmayan tarihi eserleri yani bir bakıma tarihi yok edenler mi?