Davul zurna eşliğinde omuzlar üstüne yükselterek asker ocağına yolladığımız 12 genç fidanımızı, milletçe göğe savurduğumuz acı yüklü feryatlar eşliğinde toprağa vermenin derin hüznünü ve dinmez öfkesini, şu günlerde bir kere daha yaşamaktayız!..

İlki 1984 yılında  Eruh’ta sergilenen bu perdenin kaçıncı kez sahnelendiğini sayabileniniz var mı?   

Peki ama, Mehmetçiğimiz, dünya terörle mücadele tarihine altın harflerle yazılacak bir üstün başarıya yıllardır imza üstüne imza atmasına rağmen, bu kahpe oyunun sonu niçin gelmemektedir? Niçin bayrağa sarılı körpe bedenler, açmadan solan al güller gibi toprağın kara bağrına sunulmaya devam edilmektedir?  

Bu gidişâtta bir yanlışlığın var olduğu apaçık ortada değil midir?  

Şâyet yanlışlığı teşhis etmek istiyorsak, ilk şartın olan biteni doğru tanımlamak ve ona uygun stratejiler geliştirmek olduğunu tespit kaçınılmazdır.

O halde önce bu işin adını dosdoğru bir koyalım:  Mehmetçiğin, insanüstü bir azim, inanç, başarı ve cesaretle sürdürdüğü mücadeleye rağmen, bir türlü sönmeyen ateşin salt kendisine bakarak, bu yangına doğru bir ad konulamayacağı muhakkaktır. Doğru adlandırma için, ateşle birlikte ateşi tutuşturanların, ocağa odun taşıyanların ve alevlere  rüzgar üfleyenlerin de bütünsellikle görülmesi ve değerlendirmenin öylece yapılması gerekir. Kara perdenin sırf önüne değil arkasına da bakılması şarttır.

İşte böyle baktığımızda ortada salt ve sıradan bir terör olayı değil fakat, bir savaş halinin yaşandığı görülmektedir.

Peki bu savaşın tarafları kimlerdir; konusu nedir?

Bu savaşın bir tarafının Türkiye ve Türk Milleti olduğunda kuşku yoktur. Karşı taraf ise birilerinin safca sandığının veya sinsice saptırdığının aksine, bu vatanın, bu milletin ayrılmaz bir unsuru olan kürt kökenli yurttaşlarımızı asla ama asla temsil etmeyen, çapulcular çetesi PKK değildir. Türk Milletine karşı açılan bu sinsi savaşın karşı tarafı, başta ABD olmak üzere topyekûn Emperyalist Batının ta kendisidir. Uyuşturucu, kaçakçılık ve kara para bataklığında büyütülen PKK, batı emperyalizminin, işi bittikten sonra imha edilecek türden adi bir maşası, kirli bir değneğidir. ABD patronluğundaki batı emperyalizminin, bölgede inşaya soyunduğu Büyük Ortadoğu Projesi’nin alt taşeronluğunu üstlenen Barzani-Talabani çeteleri dahi, verilen savaşta PKK’dan daha önemli ve öncelikli konumdaki piyonlardır.

Bu savaşın konusunu ise batı emperyalizminin, kısmen örtülü ve çok kirli amacı oluşturmaktadır. Batı emperyalizmi, kurmak istediği küresel kraliyet projesinin önünde; gerek jeostratejik konumu, gerek belleklerdeki tazeliğini koruyan bağımsızlık destanı, gerekse kuruluş felsefesi itibariyle, esaslı bir engel olarak algıladığı Türkiye Cumhuriyeti’ni; önce bölmek, nihai olarak da temelli işgâl etmek amacındadır.

Tablo böyle okunmadığı, düşmanlar doğru tanımlanmadığı sürece, kınalı kuzuların şehadetine göz yaşı dökmeye devam etmemiz mukadderdir.  Hele PKK’nın bitirilmesi görevini, onu yaratan ve kullanan güçlere havale etmeyi sürdürdüğümüz ve bu havaleyi bilinçli gerçekleştiren yerli işbirlikçileri inisiyatif kullanma makamlarına taşıdığımız  müddetçe, yanmakta olan ateşi bırakınız söndürmeyi, giderek daha da azdırmaktan başka bir şey yapmış olmayız. Bu yaptığımıza ise “kendi ayağına kurşun sıkmak” denilir.

BOP’da, Türkiye’ye, Türkiye’yi yönetenlere ve Diyarbakır İlimize biçilen rollere; teröre son vermesi için ABD ve AB’nin yüksek vicdanlarına(!) havale ettiğimiz önlemlere; en zor günlerinde  Barzani-Talabani çetelerine cömertçe sağladığımız ve bugün ısrarla sağlamaya devam ettiğimiz hayati desteklere bir yol göz attığımızda, “kendi ayağına kurşun sıkmak” deyiminden ne kastedildiği daha kolay anlaşılacaktır. Onca askeri başarıya ve onca vatan aşkıyla devrilen fidana rağmen, bu ateşin niçin sönmediği de!..

O halde bu kritik süreçte özellikle Türk aydınlarına düşen görev şudur: Sonsuz bir dikkat, sabır ve serinkanlılıkla arka plan gerçekliğini irdeleyip çözümlemek; bin yıllık kardeşliği düşmanlığa çevirme oyunlarına engel olmak; gerçek düşmanların kimler olduğu ve işbirlikçilerin misyon ve cibilliyetleri konularında halkı aydınlatmaktır.

İşte ve ancak bu taktirdedir ki, tarihinde nice engin denizleri aşmasını bilmiş Türk Ulusu, bu küçük derede boğulmak bir yana; bütün mazlum milletlere bayraktar kimliğiyle, asıl ve büyük düşmana da, bir kere daha gerekli dersi vermesini bilecektir.

Sözün özüne gelecek olursak konuyu şöylece toparlayabiliriz: AKP, iktidarı sürecinde Türk parasının değerini korumayı başarmıştır. Keza dört buçuk yılda 180 milyar dolar borçlanmayla, vurkaççı yabancı sıcak para akışıyla yalancı bir bahar havası estirmiştir. Halk nezdinde bu sonuçlar, kaygılı bir kabulle de olsa,  başlı başına olumlu çağrışımlar yaratmıştır. Esasen istiklalimizi kıskaç, istikbalimizi ipotek altına alan, sorunları çok daha büyümesi pahasına erteleyerek serinlik yaratan bu tehlikeli tablo, ne yazıktır ki, muhalefetçe halka yeterince ve temel nedenler düzleminde doğru olarak tercüme edilmemiş, edilememiştir.

Dünyada üretilen toplam ekonomik değerleri, şayet bir büyük pasta gibi tahayyül edersek; bu pastanın tepsilere servis edilmesi usulüne dair şu keskin gerçekliği de derhal tespit ve ifade etmemiz gerekmektedir. Bu pastadan az sayıdaki zengin ülkelerle, çok sayıdaki yoksul ülkelerin aldıkları paylar arasındaki oran, süratli biçimde zengin ülkeler lehine açılmaktadır. Bundan başka her bir ülkenin tepsisine düşen pastanın, o ülke yurttaşlarına dağılımında da, çok az sayıdaki zenginler ile ezici çoğunluğu oluşturan yoksullar arasındaki paylaşım oranı da aynı hızla zengin azınlığın lehine açılmaktadır.