Hıristiyanlardan bir örnek vereyim: Hıristiyanların çoğunluğu "bakir doğuma" inanırlar. Yani Hz. Meryem'in Tanrı'nın emriyle hamile kaldığını ve Hz. İsa'yı hiçbir erkekle ilişkiye girmeden doğurduğuna inanırlar. Benim buna inanan birçok akıllı, eğitimli, bilim insanı tanıdıklarım var. Ben ise, buna bir türlü inanamadım! Bırakın beni, Ba-tı'da da Hıristiyan dini ile büyümüş ve bir kadının erkek spermi olmadan hamile kalabileceğine hem de klonlamanın falan bilinmediği, 2009 sene önce ikna olamayan milyonlarca Hıristiyan var. Ama bu inananların hakları gasp edilmiyor, ayrımcılığa uğratılmıyorlar. 'Sizden bilim insanı, doktor, mühendis, sosyolog olmaz', diye okuma hakları ellerinden alınmıyor. İnsan haklarına saygılı bu medeni ülkelerde size ne kadar komik, ters, mantıksız gelse de, bu insanlarla yan yana eşit bireyler olarak var oluyorsunuz. Ama Türkiye'yi, en aşağı seksen senedir meşgul eden türban konusunun ana nedeninin bu olmadığını hepimiz biliyoruz. Tartışmanın bir sürtüşme konusu olmasının ana nedeni, bu konuyu devamlı kaşıyan, sömüren politikacılar. Milyonlarca avro harcayarak, "medeniyetler ittifakı" yapmaya İspanya'ya giden Türk heyeti orada ne yaptı? İspanyol partnerleri ile hangi insan haklarını konuştular? AKP tarafından hazırlanmakta olan anayasa değişiklikleri için ne gibi fikirler aldılar? İspanya kanlı bir iç savaştan sonra, uzun bir faşist dönem geçirdi. Ancak 70'lerin ortalarında, tekrar demokrasiye dönebilen bu ülke nasıl oldu da ciddi bir ekonomik hamle yaparak, insan haklarına saygılı, demokratik bir AB ülkesi haline gelebildi? Mesela Başbakan Erdoğan, ortak eş başkanı Zapatero'ya sormuş mudur acaba "Sevgili Joce, biz 'dördüncü kuşak' haklardan sanıyorduk, siz nasıl oldu da bu koyu Katolik ülkede eşcinsel evliliğini kanuni bir hak olarak vatandaşlarınıza verebildiniz?" diye. Veya "Ayrılma istekleri olan Basklı, Katalan ve diğer etnik azınlıklarınıza ne haklar sağladınız?". Veya "Siz de ABD'nin stratejik ortaklarındandınız, iktidara gelince nasıl Irak'tan çekilebildiniz?" diye. Bilmiyoruz, sorduysa bile İspanya'dan gelen mesaj bunlardan bahsetmiyordu. Başbakandan, Türkiye'de yapmayı tasarladıkları anayasa değişikliklerinde türbanın, "bir siyasi simge bile olsa", öncelikleri olduğu mesajı geldi! Tam da Türkiye'de yerel seçimlere yaklaşırken! Eh, ne de olsa türban bir cumhurbaşkanı seçtirdi. Neden üç beş belediyeyi daha AKP saflarına katmasın?

Sadece başbakan mı? 'İslamcı basın' diye bilinen, aslından tarikat ve patron güdümlü basın, türban meselesini ta baştan beri politikanın göbeğine oturtmuyor mu? Her türlü söz vermeye rağmen, Madımak Oteli Katliamını vicdanları rahatlatacak bir çözüme kavuşturamayan, üzerinden bir sene geçmesine rağmen Hrant'ın katillerinin arkasındaki mekanizmayı aydınlatamayan ve daha birçok kolayca yapabilecekleri insan hakları ve demokratik açılımları rafa kaldıran bir AKP hükümetinin, şimdi türban meselesini hem de ta İspanya'dan kaşıması ne anlama geliyor? Bu sorunun cevabını 'kadın dayanışmasıdır' diye susan eski feministlerden, Gül seçilir seçilmez Çankaya'ya koşan eski solculara kadar bütün solcu, feminist, demokrat ve aydınlar düşünmeliler. Diğer insan haklarını yok kabul ederken, MHP desteği ve parlamentodaki çoğunluklarını kullanarak, türban sorununu anayasayı zorlayarak çözmenin anlamı ve sonuçları bana göre şu demektir: "Biz kadın bedeni üzerinden politika yapmaya devam ederiz." AKP, askeri darbe ve muhtıralarla üniversitelerde solu silen, devlet içinde tarihi bir anlaşmaya varmaya çalışıyor. Bütün Müslüman ülkelerde üniversitelerde İslamcı öğrencilerin ciddi ağırlığı vardır ve türban bu öğrenci gruplarının adı konmamış, ortak sembolüdür. Bu anlaşmada AKP ve MHP oy tabanını genişletecek, türbanı üniversiteye sokacak ve üniversiteleri dinciler lehine politikleşti-recek. Evet, maalesef türban her ne kadar sadece bireyin vicdan hürriyetleri içinde düşünülmesi gerekiyorsa da aynı zamanda bütün dünyada siyasi İslam'ın sembolü. Olan, hakikaten inandıkları için kapanan kadınlarımıza oluyor. Türban bireylerin hür iradeleri ile seçebildikleri bir insan hakkı olmalı, ama sömüreni çok.

Kürşad Kahramanoğlu

23 Ocak 2008