Bugün 27 Mayıs 2008. 1960 Devrimi’nin 48. yılını kutluyoruz. Ankara’daki 27 Mayıs Milli Demokratik Devrim Derneği Başkanı Sn. Hüseyin Avni Güler’in Anıtkabir’e çelenk bırakma davetine katılamadığım için çok üzgünüm. Bu akşam 1961 Anayasası Vakfı’nın da kutlama yemeği var. Bugün ve yarın saat 18.00’de Piramid Sanat’ta 68 kuşağının 27 Mayıs ve 12 Mart’la ilişkileri üzerine forumlar olacak. Yarınkinde ben de konuşmacıyım.

Bakın, bu satırlardan sonra nasıl panik olmuştur günümüzün “dönüştürülmüş” demokratları! Aklınız durur, nasıl kuyruğa girip, “bak, darbe şakşakçılığı yapıyor” diye tepinmeye başlamışlardır!  Ben inandığım doğruları, dönekler ve karafatmalar ne söylerse söylesin savunurum, demagojik anlam kaydırmaları peşinde olanların baskısına pabuç bırakmam.

12 Eylül’ün başlattığı bir kampanyadır, 27 Mayıs’ı kötülemek… Evren’in ve özellikle Turgut Özal’ın senaryolarıdır. Ve ne yazık ki 2. Cumhuriyetçi yazarlar ve derinlikten yoksun demokratların gaflarıyla yayılabilmiştir bu tarih saptırması. Haydi konuyu hiç bilmeden “her darbe kötüdür” diye öne atlayan gençleri geçelim. Peki her rüzgarla eğilen olgun selvi ağaçlarına ne demeli? “Darbeci” gözükmemek için susan ya da celallenip sahte gözyaşlarıyla “demokrasiyi katlettiler” diyen sahtekarlardan söz ediyorum. 27 Mayıs demokrasiye yön veren, ivme kazandıran, tüm başarılarıyla o kadar “lök gibi” ortada duruyor ki, ben sevgili gazetemin, amacı 27 Mayıs’ın doğrusunu anlatmak bile olsa, koyduğu “27 Mayıs Öldü mü?” başlığı yerine özellikle bu başlığı seçtim!

Günümüzün iletişim imkanlarıyla, AKP medyası, artı 2. Cumhuriyetçiler, artı saf demokratlar ve rüzgar güllerinin oluşturduğu ortamda, 27 Mayıs Devrimi konusunda 20-50 yaş arası insanlarımızın çoğunluğunun beyni, yalan yanlış bilgi ve yorumlarla dolduruldu. Ama hiçbir gün aklıma şu gelmedi: “Aman 27 Mayıs’ı savunup bu kitleye antipatik görünmeyelim, ne gerek var?” Hayatta hep İnönü’nün “bu ülkede namuslu insanlar da en az namussuzlar kadar cesur olacaklar” sözünün önemini bildiğim için, bu oportünizme hiç düşmedim.

Şimdi doğruları birkaç cümleyle anlatalım: 27 Mayıs işleyen, hatta kötü bile olsa işleyen bir demokrasiye karşı değil, ağır bir baskıcı, faşist diktaya karşı yapılmıştır. Gazetecileri hapse attıran, basını sansür eden, yandaşı olmayanları fişleyen, kendisini desteklemeyen yargıç ve bürokratları “görülen lüzum üzerine” emekliye sevk eden, kendisine oy vermeyen yöreleri cezalandıran, üniversitelere hakaret eden, dini duyguları sömüren, ana rakibi CHP’yi  kendi kurduğu “Tahkikat Komisyonu” ile kapatmaya çalışan, “siz isterseniz hilafeti bile getirebilirsiniz” diyen cümlelerin sahibi, demokrasi düşmanı bir Başbakan, bugün “demokrasi şehidi” olarak halka yutturuluyor.

Tabii ki Menderes ve iki bakanı asılmamalıydı ve bu 27 Mayıs’ı gölgeleyen bir gaftı. Son gün Milli Birlik Komitesi (MBK) toplantısında bir oy farkla bu karar çıkmasa, Ordu içinde yeni bir darbe olabilirdi. İnönü son ana kadar uğraştı, ama idamları durduramadı. Bu yüzden şimdi “27 Mayıs” deyince, o muhteşem özgürlükçü ruh ve 1961 Anayasası yerine, o korkunç idamlar hatırlanıyor.

Menderes’in üst üste demokrasiye karşı affedilmez suçlar işlediği o günlerde, tek doğru kararı “istifa”ydı. Ama onu da Celal Bayar reddetti ve gerilim, ipler kopuncaya kadar yükseldi. CHP o günlerdeki aktif muhalefetiyle, DP’nin toptan boğmaya çalıştığı demokrasiye nefes vermiştir. Şimdi kalkıp “her darbenin anası 27 Mayıs’tır” diye geriye dönük yorumlarla, ondan sonra yaşananların faturasını 27 Mayıs’a havale etmek, maskaralıktan başka bir şey değildir. Yaşanmış dönem ve olaylara, geri vitese takılmış güdümlü füzelerle yeni kader rotaları belirlenip, alakasız yorum ve varsayımlarla geçmişe don biçmek, mantıkla da, tarihle de uyuşamaz. “Bunu yaparsanız, 1789 Fransız Devrimine de ‘faşist darbe’ (!) demeniz gerekir”dediğim makalemi anımsatırım geçen aydan!

1990’da 27 Mayıs’ın 30. yılında, AKM’de, o yıllarda Özal’ın yaptığı tarihsel tahrifata karşı da çok etkili olan “555K” sergisini açmıştım. Serginin yayını olan gazetede dönemin birçok etkin ismi ile röportajlar vardı. Bakın 27 Mayıs öncesi günlerde DP’nin hapse attırdığı “genç muhalif gazeteci” Hilmi Yavuz bana neler söylemişti: “27 Mayıs, askeri görünümlü bir sivil darbeydi” dedikten ve o günlerde içinden taşan sevinci anlattıktan sonra: “Doğulu entelektüel 20 tane beyaz kuğu görürse, ‘bütün kuğular beyazdır’ der. Halbuki Batı kafası bir tek siyah kuğunun peşindedir. Eğer onu bulursa ‘bütün kuğular beyaz değil’ demektir amacı. 12 Mart ve 12 Eylül’le 27 Mayıs’ı bir tutmak, böyle bir Doğulu genelleyici anlayışın sonucudur”.