1996’da “Hadi Çocuk Yapalım” Demiştim…

-Bedri Baykam-

Gerçekten isyan ediyorum, bize bu yaşamı reva gören kadere. Bir haftadır Berlin, Paris ve Monaco’dayım. Sanatsal işlerim ve sergi hazırlıklarımla ilgili bir gezi. Kültür, sanat, heykel, resim, ve felsefeden oluşmuş okyanusta yaşayan bir dünya burası. Türkiye’de, kişiliksiz beton direkler gibi alıştırılmaya çalışıldığımız, o çağdaşlıktan uzak, sergi, dans, muzik,  tiyatro ve kitapların topluma gereksiz birer züppe faaliyet olarak gösterildiği yoz ortamı hatırladıkça, yaşamdan nefret ediyor insan.

Ülkeden her kısa bir süre uzaklaştığımda, hem kendime hem de Türkiye’ye uzaktan bakma, nesnel bir değerlendirme yapma şansı buluyorum. Kendime ve hatta tüm sanatçı arkadaşlarıma baktığımda, şanssız, içinde boğdurulmaya çalışıldıkları o sahte kefeni yırtmaya çalışıp kör talihe lanetler yağdıran ve farkında olmadan herkesle aynı anda mücadele etmekten bitap düşmüş bir insan profili görüyorum.

Hangisiyle başa çıkacaksınız? Yobazlarla mı? Medya satılmışlığıyla mı? Mesleğin zaten her yerde var olan geleneksel/doğal bitmez tükenmez sorunlarıyla mı? Halkla sanat arasına yerleştirilen köprüsüz uçurumlarla mı? “Aydın” ihanetiyle mi? Her düzeyde sanat girişiminin yaşadığı kaçınılmaz mali sorunlarla mı?

Ülke, bacaklarına dolandırılmış türban sorunu ile kıvranıyor. Kenan Evren doğru bir laf etmiş: “Tanrı, saçın ayıp olduğunu düşünseydi, kadını saçsız yaratırdı”. Gerçi Evren’in pasiflerini biliyoruz. Ama haksız mı bu cümlede?  Tabii arada aynaya bakıp neden olduğu çöküşten rahatsız olup olmadığını merak ediyorum. Ama tabii ki onun bu cümlesi de Erdoğan’ı dindirmez: Meydanı boş bulduğu için şehir içinde saatte 200’le gaza basmış gidiyor. “Velev ki türbanı simge olarak takıyor olsunlar, simgeleri yasaklayabilir misiniz?”. Ne kadar hoş bir cümle değil mi? Ne demokrat bir adam, bravo doğrusu, bütün “radikal” gençlik ona bayılıyor; yasakların düşmanı (!) Erdoğan! Ama bu arada kültür merkezleri kapatılmış, ödenekler kesilmiş, milli eğitim gericilere devredilmiş, alkol vergilere boğulmuş, her ellerine fırsat geçen yerde açık saçlı kadınları ve hatta ailelerini dışlamışlar, özgür kıyafetini yasaklamışlar!.. Ne gam? Ne önemi var? Türbana özgürlük (!) mücadelesi var mı yok mu?

Neyse, belki bu konuyu da gereksiz uzatıyorum. Bu gözü kör denetimsiz gidişiyle, Erdoğan’ı 20 yıl sonra gelecek yeni kuşaklarla mı durduracaksınız? Beyefendi, kendileri, hali hazırda devlet kurumlarını İstanbul’a taşımakla meşguller. Başta türban ve kadrolaşma, her konuda açıkça yobazlaşma, tüm uygar demokratik insanlara meydan okuyorlar. Bazen bir okşama iki tokat, bazen iki okşama bir tokat da olsa, adım adım deniz bitiyor ve ucundaki nihai uçuruma yaklaşıyoruz. Çünkü bu dünya “yuvarlak” değil. İki cambaz aynı anda bu ipte daha fazla düello edemeyecekler. Bizler de ne yazık ki, elimizin ayağımızın Baykal tarafından bağlandığı bir ortamda, homurdana homurdana mezbaha şeritlerinde kaçınılmaz sonuna yürüyen ineklere benziyoruz. Ağır mı konuştum? Durum çok ağır da ondan!

Her yerde aynı anda mantar gibi biten birleşme çağrıları ise, aslında ne yazık ki olsa olsa gülünç bir çaresizliği işaret ediyor. Bu çıkmaz sokağın mimarı Baykal, Erdoğan’ın gözü kara gidişatı hakkında “Allah Türkiye’yi korusun” derken, aslında acizliğini gösteriyor. Erman Toroğlu’nun sesini duyar gibi oluyorum: “Sizi yasa korur kardeşim”. Ama CHP, lider kadrosunun suni pompasıyla yaratılan boşlukta ve acı alternatifsizlikte, bizim artık yasa filan çıkarmamız “na-mümkün!!”. Baykal’ın sözde rakipleri ise ne yazık ki inandırıcılıktan çok uzaklar. Geçmişleri ve çelişkileri ortada!

Bedri Baykam

23 Ocak 2008

Dinleme Bandı -Bedri Baykam-

Bugün Anayasayı Tartışma Zamanı! -Bedri Baykam-

YÖK, Say Olayı ve Siyah Bulutlar -Bedri Baykam-