Diyarbakır’da patlatılan o alçak bombanın katlettiği vatandaşlarımızdan Cengiz Kaya’nın kızı Merve’nin babasının mezarı başındaki haykırışlarını unutmama imkan yok. “Benim biricik babacığım senin yerine ben ölseydim” diye hıçkırarak ağlayan ve toprağa kapanan bir kız… Bu acı hepimizin, evet biliyorum, ama o kızın hayatı ne olacak bundan sonra? Ömür boyu bu yara iyileşir mi hiç?

Buna benzer cümleleri fazla sıraladığımız zaman bizi “şehit edebiyatı” yapmakla ve “aşırı milliyetçi” olmakla suçlayan alçaklar arasında yaşıyoruz. Sınırlarımızı bekleyip, rahat uyumamız için teröristlerle her gün çarpışan Mehmetçik’i küçümsemeyi “aydın” geçinme gerekçesi sayan ayrı bir vaka bunlar. Daha geçen bayramda, on gün önce gömdüğü oğlunu mezarında ziyaret eden babayla yaptığım görüşmeyi nasıl unuturum?

Bakın size söyleyeyim: Bu ülkede bir zamanlar ABD veya Güney Afrika’da olduğu gibi bir ırka karşı bir ağır siyaset yürütülseydi, benim hayatta tek hedefim o ezilmiş insanlara maddi manevi yardım etmek olurdu. Bu ülkede böyle bir şey yok ve var diyen gözümün içine bakarak yalan söylüyor. Ben Türkiye’yi Batı’nın aklının alamayacağı kadar bütünleşmiş bir vatan olarak görüyorum.

Ülkeyi bölmek istediğini söyleyen kendini bilmezlere, bu devlet kalkıp “iyi, peki, alın Güneydoğu’yu şimdi hepiniz gidin orada yaşayın, İstanbul’u, İzmir’i, Ankara’yı, Bodrum’u, Antalya’yı terk edin” dese, bu mu demokratlık olur? Kaçı bunu kabul eder? Kaçı orada yaşamak için Avrupa’yı terk eder? Biz ne diyoruz? İstanbul da sizin, Diyarbakır da, hem bizim hem hepimizin, çünkü aramızda bir ayrım zaten yok. Genç insanların beynini sahte hikayelerle yükleyip, ırkçılığı “gerilla” faaliyeti ve “kurtuluş mücadelesi” olarak pazarlamak o kadar kolay ki bu ülkede…

Türbanın “demokrasi” olarak bu halka kazıklanmasından farklı mı? Bu ülke temel yurttaşlık bilgisi verilerini sorgulayarak, Anayasa’sının temel maddelerinden her gün yapay pompalamalarla uzaklaştırılarak bu günlere geldi. Bu ulusun içine düşürülmeye çalışıldığı çukurda hep bu sahtekarca anlam kaydırmalar ve yanlış tanımlamalar var. 1990’da sözde demokrasi adına 163. madde TCK’dan çıkarılmasaydı, onca alçakça yayın nasıl hergün Cumhuriyete ve laikliğe sövebilecekti? Demokrasinin de kendini savunma hakkı olan bir rejim olduğunu unutup, onun içinde ona düşman şeriatçı odakları beslemek çok mu ilerici bir hareketti, yoksa çok salakça mı?

“Ne Mutlu Türküm Diyene” cümlesini alçakça deforme ederek bunun bir ırk aidiyeti bildirisi olduğunu iddia edecek kadar soysuzlaşan, sözde eli kalem tutan insanların ihaneti değil mi, Merve’nin o büyük dramına yol açan kavgası?

Anayasaların en güzelini bu ülkeye 27 Mayıs devrimi hediye etti. Menderes ve Bayar’ın ülkede katlettikleri demokrasiyi en güzel şekilde geliştiren, insan haklarını ve özgürlükleri koruyan, dünyaya örnek bir metin. Ona getirilen kısıtlamalar yetmedi, ardından 12 Eylül Anayasası geldi.

Şimdi sözde onun anti-demokratikliğinden dem vurup ülkede “özgürlükleri geliştirmek” isteyen AKP, adım adım Atatürk Cumhuriyetini yok etmek için elinden geleni yaptığı bir ortamda, Anayasanın ruhunu Atatürk’ten ve 1923 Aydınlanmasının temel unsurlarından koparacak çıkışların “kılıfını rötuşlamakla meşgul”. Birkaç gün içinde, rivayet ve iddiaların ötesinde somut olarak nelerle karşılaşacağımızı göreceğiz. Ama bir tek şey kesin: Beş yıldır iktidarda yansıttığı somut yobaz ruh ve uygulamalar, AKP’nin eline geçirdiği bu fırsatı da en iyi şekilde kullanmak isteyecek, elinden geleni ardına koymayacak, karanlık perdenin demokrasinin çöküşünü hızlandırmaya çalışacak.

Özerk Sanat Konseyi olarak bugün Yıldız Teknik Üniversitesi oditoryumunda “Anayasa ve Sanat” başlıklı bir panelimiz var. Türkiye’nin hangi komplolarla, nasıl “ılımlı” (!) İslam Cumhuriyeti’ne dönüştürülmeye çalışıldığını ortaya koymaktan çekinmeyecek, hukukçu, sanatçı, meslek odası başkanları ve akademisyenler bir araya gelecek. Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen, Av. Kazım Kolcuoğlu, Av. Fikret Terzi, Orhan Aydın, Orhan Kurtuldu, Canol Kocagöz, Uğur Kutay, Yılmaz Onay, Prof. Ülkü Azrak, Tamer Levent, Doç. Dr. Abdullah Sezer, Hüseyin Akbulut, Enver Ercan, Kemal Sevgi Sunar, Çetin Soysal, Bülend Tuna, Haşmet Zeybek saat 13.30-18.30 arası yapılacak görüşmelerde konuyu her açıdan irdeleyecekler. Ben de UPSD (Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği)  Başkanı ve ÖSK’nın dönem sözcülerinden biri olarak görüşlerimi aktaracağım.

Bilmem bu toplantıya katılmanızın ne kadar önemli olduğunu vurgulamama gerek var mı? Halı ayağımızın altından çekilirken bu oyunu bozmak ve tepkimizi en kararlı şekilde ortaya koymanın şimdi tam sırası. Gerek Yurtsever Hareket üyelerini, gerek ADD, ÇEV ve ÇYDD üyelerini, tüm kitle örgütü temsilcilerini, bugün öğleden sonra Yıldız Teknik Üniversitesi oditoryumuna bekliyoruz.

Güvendiğimiz dağlara her gün kar yağmaya devam ediyor. Göz göre göre her geçen saniye daha kötüye gidiyoruz. Üstelik ne CHP, ne medya, ne başkası; bu yuvarlanışa dur diyen de yok ortada…  Yeni YÖK Başkanı atandığı gün, inanın onun geçmişini öğrenmeme gerek yoktu. Daha sonra gazetelerden ve TÜMÖD’ün, Alpaslan Işıklı ve Suay Karaman imzalı bildirisinden okuduğum detayların hepsini zaten tahmin ediyordum. Ne “ılımlı” İslam merkezi sayılan Malezya Üniversitesi’nde bu konuda iki yıl staj (!) yapmış olması, ne türban yasağını kaldıracağını hukuka karşı gelme pahasına söylemiş olması beni şaşırttı…

Türkiye’de son çeyrek asırda yaşanan her türlü etik yozlaşma ve çöküşten ne yazık ki spor da nasibini fazlasıyla aldı. Tüm dünyanın tartışmasız en büyük kitle sürükleyicisi olan futbol, ülkemizde her türlü terörün odak noktalarından biri haline geldi. Şike/mafya sızmalarının ötesinde, izleyicilerin birbirine karşı “can düşmanı” haline gelecek şekilde bilenmeleri, ortaya iyi bildiğiniz o çirkin sahneleri çıkardı. Yıllardır sahaya her şeyi atan, maç boyu en ağza alınmayacak küfürleri kusan, sokakta birbirine pusu kuran gruplar, ülkede utanç verici eylemlerin baş aktörü oldular.

Geçen hafta boyu süren Contemporary İstanbul 2007 sanat fuarındaki 3-D sergimde, “Teşekkürler Türkiye” isimli, üç boyutlu bir yapıt sergiledim. Atatürk ve çevresinde Gül, Erdoğan, eşleri, etraflarında ise kapatılmış her yaştan türbanlı, çarşaflı kadınlar. Atatürk, kendi ülkesine “teşekkürler Türkiye” diye sesleniyor, bu oluşturulan mükemmel uyumlu tablo için… Sergime gelen binlerce insan, neden en çok bu resme vuruldular, merak ettim. İlk defa gördükleri üç boyutlu uygulamanın şaşkınlığından mı, yoksa kendilerini aynaya bakar gibi hissedip, Gazi’nin sesiyle irkilmelerinden mi, çıkaramadım…