Güvendiğimiz dağlara her gün kar yağmaya devam ediyor. Göz göre göre her geçen saniye daha kötüye gidiyoruz. Üstelik ne CHP, ne medya, ne başkası; bu yuvarlanışa dur diyen de yok ortada…

Yeni YÖK Başkanı atandığı gün, inanın onun geçmişini öğrenmeme gerek yoktu. Daha sonra gazetelerden ve TÜMÖD’ün, Alpaslan Işıklı ve Suay Karaman imzalı bildirisinden okuduğum detayların hepsini zaten tahmin ediyordum. Ne “ılımlı” İslam merkezi sayılan Malezya Üniversitesi’nde bu konuda iki yıl staj (!) yapmış olması, ne türban yasağını kaldıracağını hukuka karşı gelme pahasına söylemiş olması beni şaşırttı…

Umarım sizi de şaşırtmamıştır! Her bürokratik kilit noktaya o zihniyet noktasal bir bilinçle,  demokrasi karşıtı gerekçelerle atanırken, Cumhuriyet’e yönelik saldırının ana füzesi olan türban konusunun bir numaralı potansiyel yuvasını kontrol edecek mercii için başka beklentileriniz mi vardı? Mehmet Barlas ve eşiyle, Habertürk’te Özlem Gürses’in yönettiği bir sofra-sohbet programına katıldım. İtiraf etmem lazım, herhalde Emre Kongar’da çelikten sinirler var. Barlas’la günlük kapışmaya dayanmam çok zor olurdu. Acaba Mehmet Bey, Türkiye konusunda “her şey harika gidiyor” der gibi konuştuğunda, gerçekten söylediklerine inanıyor mu? O gün tüm program boyunca masada bulunan beş dostumuzda da inanılmaz bir gündemden kaçış sendromu yaşandı. Sonunda medyamızın durumu bile aynı devekuşu tavrı ile ele alınınca, tabii ki bana her zamanki gibi “haşarı çocuk” rolünü üstlenmek düştü. Medyanın artık hiçbir denetim rolü kalmadığını kabul etmek o kadar mı zordu? Tabii orada olmasam 27 Mayıs “linç”i de sorunsuz geçiştirilecekti…

Say olayı son on günümüzü bloke etti. Anlaşılan medyanın acil bir gündem ihtiyacı vardı. Yoksa, bir dış röportajdan cımbızla cümle seçerek olayı bu noktalara tırmandırmanın mantığı yoktu. Say’ın AKP’den şikayet etmesi olağan bir olaydı. “Bu ortam yüzünden Türkiye’de yaşama arzumu kaybediyorum” sözleri ise, mevzilerimizi terk edip gitmeyi bilincimize yerleştirmesi açısından hatalıydı. Neyse ki sonra, “yine de kalıp mücadele etmemiz lazım” diyerek telafi yoluna gitti.

Say’dan önce, onca sanatçı ve yazar yüzlerce defa ülkedeki yobaz gidişata karşı tepkilerini dile getirdiler. Yalnız kendimden söz ettiğimi sanmayın. Edip Akbayram, Nejat Yavaşoğulları, Esin Afşar, Orhan Aydın, Ataol Behramoğlu ve daha birçok isim... Buna rağmen gerçeklerden kaçan medyamız Say’ın durumunu, böyle bir tepkiyi ilk defa görüyormuşçasına “olağanüstü” bir konuma taşıdı. Hele bunlar arasından aydın bir insanın, Melih Aşık’ın, “Diğer aydın ve sanatçılara bakınız… Hiç sesleri sedaları çıkıyor mu? Fazıl Say’ın ‘ülke karanlığa gidiyor’ uyarısına kaç sanatçı katıldı? Bilvesile anladık ki, sanatçı çoğunluğu da AKP’nin ağzına bakar olmuş” diyebilmesini, oldukça yadırgadım. Konu bunları dış medyaya söylemekse, herhalde yalnız bu sene, 15 yabancı büyük televizyon kanalına çok daha ağır uzun demeçler verdim, haber saatlerinde canlı yayına çıktım, bir o kadar da bu konularda “kemiğine kadar” yazılı basında ünlü yabancı gazete ve dergilere röportaj verdim. Şu farkla ki, hiçbir zaman ülkeyi bırakıp gitmekten söz etmedim. Bir sanatçı da şimdi “bir tek gazeteci çıkıp bu adamlara karşı ağzını hiç açtı mı?” dese, Aşık’ın hoşuna gider miydi?

Say’ın doğal ve haklı tepkilerini basınımız “insan köpeği ısırdı (!)” mantığıyla büyüttükten sonra, “İslami kesim”in gösterdiği tahammülsüzlük, abartılıdan da kötü bir göstergeydi. Say’ın sitesine yollanan tehditler, Dilipak’ın “cenazeni camiye getirmesinler” sözleri, Milli Eğitim Bakanı Çelik’in, Say’ın sanat eğitimi konusundaki şikayetleri karşısında, ünlü piyaniste karşı dava açabileceklerini  açıklaması, ardından da dün vazgeçtiklerini söylemesi, bu düzeysizliklerin doruğa çıkmasıydı. Say’a gösterilen anti-demokratik tepkilere karşı onca sivil toplum örgütü gibi, Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği (UPSD) olarak bir bildiri yayınladık ve tepkileri kınadık: Bakan’a sormak lazım, hangi aklı başında insan, bu ülkede sanat eğitiminin düzeyini savunabilir? Bu gülünç dava gerçekten açılsaydı, her demokratik odak kendini taraf sayıp adliyeyi doldurmalıydı.

Say’la yeniden gündeme gelen karanlığı yirmi yıldır her gün, her aşamasında on binlerce kere anlattık. Habertürk’te Canan Barlas, eşinin siyasi öngörülerinde hiç yanılmadığını söylüyordu. Ben de can-ı gönülden onların haklı çıkmasını temenni etmeme rağmen buna hiç mi hiç inanmadığımı, ülkeyi “karanlık ve yoğun yağışlı” günlerin ufukta beklediğini anlattım.

Yurtsever Hareket üyelerinden Mine Dural, bana yolladığı “naçizane” dost eleştirisinde, genel olarak bizim siyasi alanımızın sürekli negatif yorumlarla, kötüye gidişi vurgulamaya alıştığını hatırlatıyor. Dural’a göre, bizim de artık insanlarda ümit yaratacak yeni alternatifler üretmemiz ve değişmemiz lazım. Haksız da değil ve bu düşünceyi hatırlamalıyız. Ama nasıl? İşte gerçek soru bu!

Türkiye’de son çeyrek asırda yaşanan her türlü etik yozlaşma ve çöküşten ne yazık ki spor da nasibini fazlasıyla aldı. Tüm dünyanın tartışmasız en büyük kitle sürükleyicisi olan futbol, ülkemizde her türlü terörün odak noktalarından biri haline geldi. Şike/mafya sızmalarının ötesinde, izleyicilerin birbirine karşı “can düşmanı” haline gelecek şekilde bilenmeleri, ortaya iyi bildiğiniz o çirkin sahneleri çıkardı. Yıllardır sahaya her şeyi atan, maç boyu en ağza alınmayacak küfürleri kusan, sokakta birbirine pusu kuran gruplar, ülkede utanç verici eylemlerin baş aktörü oldular.

Geçen hafta boyu süren Contemporary İstanbul 2007 sanat fuarındaki 3-D sergimde, “Teşekkürler Türkiye” isimli, üç boyutlu bir yapıt sergiledim. Atatürk ve çevresinde Gül, Erdoğan, eşleri, etraflarında ise kapatılmış her yaştan türbanlı, çarşaflı kadınlar. Atatürk, kendi ülkesine “teşekkürler Türkiye” diye sesleniyor, bu oluşturulan mükemmel uyumlu tablo için… Sergime gelen binlerce insan, neden en çok bu resme vuruldular, merak ettim. İlk defa gördükleri üç boyutlu uygulamanın şaşkınlığından mı, yoksa kendilerini aynaya bakar gibi hissedip, Gazi’nin sesiyle irkilmelerinden mi, çıkaramadım…

O kadar çok şey yaşadık ki senden sonra Atam… Şöyle yukarlardan bize doğru baksan, önce gurur duyarsın: Köprüler, tüneller, gökdelenler, tüten fabrikalar, ortalarda dalgalanan bayraklar, göklerden süzülen koca uçaklar… “Attığımız tohumlar nerelere varmış, istikbal göklerdedir dedik, bak şimdi bulutların ortasına zıpkın gibi binalar dikmişler”, dersin… Yine bir bakarsın bulutların arasından, on binlerce araba… Bir tereddüte düşebilirsin, herkes almış, ama niye bir saattir aynı yolda duruyorlar, ömür bu kadar mı değersizleşti acaba, yoksa ölümsüzlüğün sırrınımı buldular” diye sorabilirsin kendine.