Tarihe, “ibret alınacak karanlık günler” olarak geçecek bir bataklık içindeyiz. En doğru özeti Baykal yaptı:“Siz Türk halkını toptan enayi mi sanıyorsunuz? Bunlar Aziz Nesinlik hikayeler” . Haddini aşan “Ergenekon” davasında herhalde 2004 ile ilgili fazla bir şey bulamadılar ki, kargaları bile güldürecek iddiaları, besleme basın, manşet yapmaya başladı: “Aynı anda 30 ilde izinsiz gösterilerde kanlı eylemler başlatacaklarmış” (!) Bre gafiller, ADD veya USTKB ne zaman izinsiz yürüyüş yaptı da, balonun en civcivli anında sizi mutlu edecek kanıtları yaratmak için bunu yapacak? Aranızda bu masala inananları, Bakırköy paklar.

Tutukladığınız insanlardan Kuddusi Okkır’ı, ölmesine iki gün kala ailesine teslim ettiniz. Bu insanlık suçunun kime ait olduğuyla yüzleşmeniz gerekiyor. Ailesinden kim nasıl özür dileyebilecek? Bunları birisi, sizin kardeşinize uygulamış olsa, hangi kelimelerle o adama saldırırdınız? Ayrıca sorgulamalarınızı nasıl yapıyorsunuz da, onca insan hastanelik oluyor! Şunu unutmayın: Kemalistler, tehdit edilebilir, tutuklanabilir, ya da öldürülebilirler. Ama ne yaparsanız yapın, karanlıktan hiçbir zaman korkmazlar. Atatürkçüleri sindirebilecek bir bahtsızla, bu dünya hiç tanışmayacaktır…  

AKP, “kapatılıyorum” korkusuyla anlaşılan ne yapacağını şaşırdı, medyasıyla beraber hukuksuz saldırıya geçti. Bunlara “gazete” demeye dilim varmıyor. Kendini köşe yazarı sanan şeriat borazancısı, ağzından salyalar akarak, tüm Atatürkçü düşünce önderlerini sütununda sıralayıp, o zavallı beyninde bunları da “Ger-gene-kon”a bağlayıp, muhalefeti toptan yok etme operasyonuna girişildiğinin ipucunu veriyor. Bu zavallı jurnalcilerle önce tekziplerimle hesaplaşacağım.

Dönek profesörlerin elini tutup kendini demokrat ilan edenler de  bu kervana isim vermeden katılıp, medya ve sivil toplumdaki tüm Atatürkçülere saldırmışlar! Bunlar Gergenekon’un azımsanamaz yan faydaları: Herkesin gerçek rengini ortaya çıkardı.

Psikolojik savaşın en çirkinini yapan bu tipler, bir de kendilerine “demokrat gazeteci” sıfatını yakıştırmıyorlar mı, çıldırıyorum. Önce şunu bilsinler ki, bu seviyesiz saldırılarla, tarihe belge bırakıp, rezil oluyorlar, hepsi bu. Çocuk kandırır gibi, Dink cinayetini de “Ulusalcılara” fatura etmeye kalkışmışlardı. Halbuki katilin yobaz bir faşist olduğu demeçlerinden fazlasıyla ortaya çıkmıştı. Yine utanmadan Danıştay cinayetini de (!) ulusalcılara yıkmaya çalışacak kadar beyinleri sulanmıştı. Hem de adam her gün haykırarak “türbana karşı karar aldıkları için yaptım” demesine rağmen! Cumhuriyet‘e atılan bombaları da “Ulusalcılar”a ve hatta Ümraniye’de bulunanlara bağlamaya gayret etmişlerdi. Şimdi ne öğreniyoruz? Bu gülünesi fıkraların ilginç baş kanıtları, “imha edilmiş”(!) Daha hangisini sayalım? Sinan Aygün’ün bürosuna özenle yerleştirilmiş tabancayı mı? Yoksa  “Alemdaroğlu ile niye fotoğraf çektirdin?” diye arsız sorulara muhatap olan Büyükçelebi’nin yaşadıklarını mı? Yoksa “Beş milyon  sayfa delil toplandı” haberlerini mi? Beş milyonunu ne zaman okudunuz da delil oldu? Zaten korktuğu bir belgesi olan varsa, onu bir yılda 100 kere imha etmez mi?

Gözaltına aldıkları isimler, zaten Atatürkçülerin her biriyle fotoğraf çektiren, görüşen, ve beraber “Atatürkçü örgüt” (!) faaliyeti götüren Cumhuriyetçi insanlar. O zaman 25 milyon kişiyi de “Bunlar Atatürkçü, darbeci” diye hapse atın, rahat edin! Onlara yönelttiğiniz soruların, bırakın siyasal hakları, günlük sosyal yaşamın en sade kurallarına bile tecavüz ettiğinin farkında mısınız? Önce çelişkilerinizi görün: Burası, sizin de iddia ettiğiniz gibi, Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet ise, o zaman ne şikayetleri olsun ki? Kendi kendilerine karşı, “karşı devrim” peşinde mi bu insanlar?  Yoksa yarattığınız polis devleti ve dinlemelerin esas hedefi, “Gergenekon”u kapatma davasına bağlayıp, işin içinden bu şekilde sıyrılma planı mı? Mesela, Sn. Başsavcının da bir düğünden birileriyle resmini mi “yakaladınız”?(!)

Bir de tarih yargıçları var. Utanmadan 27 Mayıs ve 1961 Anayasası’nı şimdi neredeyse “güncel suç” haline getiren bir zibidilik furyası. Peki sözde “darbelere karşı” oldukları için bu işlere girişenlerin, hiç İran’daki yobaz darbeye karşı ağızlarını açtıklarını gördünüz mü? Tabii ki hayır. Buyrun gidin, altı gün sonra Fransız Devrimi kutlamaları var. Hemen Fransız Elçiliği’ne müracaat edin: “Krala karşı darbe yapan bu densiz anti-demokratların eylem gününü kutlayarak hem suç işliyorsunuz, hem de bizim ülkemize kötü örnek oluyorsunuz. Bunu bu yıl da tekrarlarsanız ‘Gergenekon’ kapsamına alınacaksınız”. Haydi, ne bekliyorsunuz, yapsanıza!

Hiçbir Atatürkçü’nün “gizli örgüt” üyesi olma ihtiyacı yoktur. Hepimiz, AKP’nin demokratik yollarla, acilen iktidardan gitmesini istiyoruz. Biz de tabii ki “Ordu darbe yapmasın” diyoruz. İyi de, siz şimdi buna “yargı bize karışmasın, kimse bizi kapatmasın”, bir de “bize karşı yürüyüş düzenleyenler darbecidir”  komedisi ekliyorsunuz. Yok arkadaşım, o kadar uzun boylu değil! Esas olan siyasette tüm özgürlük ve demokrasileri yaşatmaktır, yobazlığı ve faşizmi korumak değil!

Futbol kültürü, yine yüz milyonlarca kadına “Tanrım bu ne zevkli spormuş meğer” dedirterek hayatımıza girdi çıktı. Ben geçen hafta söylediklerimde haklı olduğumu kanıtladım. Hala milli takımımızı 30 yıl önceki seviyesinde sananlar, bayağı şaşırdılar. “Almanlar bize beş çeker” diyenler, acaba rakibimizin son saniyeye kadar korkuyla titrediği ve maçın sonunda Brezilya’yı yenmiş kadar sevindiği sahneleri görünce acaba ne hissettiler?

Paris’te Saint-German Bulvarı’nda, 3-2 lik büyük Euro 2008 zaferinin keyfiyle cafe alternatifleri arasında elimde gazetelerim kalakalmışken, karşı kaldırımda gençliğimi gördüm. Yarı hızlı, yarı aylak adımlarla yürüyordu. Yanında anımsayamadığım kumral bir kız vardı. Acaba 70’lerin modasına uygun olarak İskandinav mıydı, yoksa Amerikalı mı? Onu süzmekle yetindim önce, şaşkınlığımı gizlemeye çalışarak. O hala “şerefli mağlubiyetler” dönemini yaşıyordu... Futbol patlamamızdan bihaberdi...