Ne buyurmuş Abdullah Gül? “Benden korkmayın”la başlamış söze (Çok teşekkür ederiz!) “Laiklik, demokrasi sosyal devlet gibi anayasal değerlere bağlılığım konusunda kimsenin kuşkusu, korkusu olmasın. AKP’yi bırakıyorum (!) tarafsız olacağım”.

Ne dersiniz? Ben bu cümlelerden şunu anladım: “Artık tarikatlara eşit mesafede olacağım. Taraf tutmadan, Süleymancılar, Fethullahcılar, şunlar,bunlar hepsine karşı eşit davranacağım”.

Bakın hemen ekleyelim: Bence Gül samimi.Gerçekten laikliğe ve saydığı her şeye bağlı olacak. Ama şu farkla: Onun anladığı laiklikle, bizimki arasında hiçbir  kesişme yok!! Ayrı şeyler anlıyoruz laiklik deyince. Ona göre laiklik, dinin önünün her alanda açılması! “Sözde dindarlara” (bize göre dincilere) hiç baskı yapılmaması” arzusuyla şeriatçılığın önünün açılması, türbanın her yere girmesi. Bize göre ise din ve siyaset işlerinin tamamen ayrılması, dinin siyasete girememesi. O yüzden bu cümleler Gül’ün ağzından çıktığında, bize olsa olsa gülümsemek düşüyor.

Bir yakınım, benimle telefonda konuşurken, “Şu adamların aldığı oya bak, akıl almaz bir şey, bundan sonra onlarla mücadele edilmez, bende o güç yok artık” dedi. Ben de “Oyla gelen her şey illa çok iyi şeylerin habercisi değildir, Hitler de oyla gelmişti” diye yanıtladım.

Ancak herhalde toplumumuzda dostum gibi düşünenlerin sayısı çok fazla. Baksanıza, Hürriyet bir numaralı yazarını gözü kapalı infaz etti. İnsan düşünmeden edemiyor, böyle bir “kurban” istenirken karşılığında ne alınıyor diye… Aslında Yılmaz Özdil transferinden sonra Çölaşan’ın başına çoraplar örüldüğünün kokusu ortada gezinmeye başlamıştı. Hürriyet, bu kadar “iyi”  bir hareket yapacak değil ya boş yere!

Çölaşan’a ve bizlere bu affedilmez hatayı yapan Hürriyet’i artık okumuyorum. Zaten Sabah Gazetesi de şu anda TMSF’nin elinde Başbakan’ın haber bültenine döndü. Geçen gün çok güldüm. Bir kadınla tam sayfa röportaj yayınlamışlar. Manşet: “İnşallah Bir Gün Ben de Kapanacağım”. İnşallah hanımefendi, inşallah! Bu iki “beyin yıkayıcı” gazete hayatımdan çıktıktan sonra ne kadar rahatladım, anlatamam. Kesinlikle tavsiye ederim size de.

Sevgili Mumcu’yu bombayla parçaladılar. Çölaşan’ı cımbızla çektiler kalbimizdeki yerinden. Şimdi, eski gazeteler elimden geçerken, sanki Emin’i de vurmuşlar gibi “bak işte son yazısı”, ya da “bak iki gün önceki yazısı, henüz durdurulacağını bilmiyor” diye içim içimi yiyerek çeviriyorum sayfaları. Mumcu’yu uluslararası bağlantılı alçak terör öldürdü. Çölaşan’ı durduran ise çok daha korkunç: İktidara çıkan yobazlık, çıkar ilişkileriyle “bizim” sahamıza el atıp bu felaketleri tetikleyebildi. Yani artık birbirimize kırdırmaya başladırlar bizleri. Sonuç olarak ciddi bir koca adım daha geri düşmüş oluyoruz. Aferin Hürriyet’e. Bu bilgiyi tescil etmiş oldu.

Bu arada Abdullah Gül’ün “kayıp trilyon” davasından yargılanmasının gayet büyük bir olasılık olduğunu da unutmamak gerekir. Bu konuda Yargıçlar ve Savcılar Birliği Başkanı (YARSAV) Ömer Faruk Eminoğlu’nun 17/8/2007 tarihli uzun açıklaması şunları hatırlatıyor: “Cumhurbaşkanı’nın, gerek görev sırasındaki kişisel suçları nedeniyle, gerekse seçilmeden önce işlemiş olduğu suçlar nedeniyle ‘yargılanamayacağı yolunda’ özel bir düzenleme bulunmamaktadır… Genel kabul gören bir kural olarak, yargı yolu, açıkça kapalı olmadığı belirtilmeyen her konuda açıktır”.

İlginç. Demek dünya basını bu sefer ülkeye bir Cumhurbaşkanını nasıl yargıladığımızı görmek için akın edecek. Bu sütundan “Orhan Pamuk aleyhine dava açılmasın” diye o kadar çağrı yapıp, başarılı olamamıştık Bu durum ise farklı. Bu rezaleti önlemenin tek yolu, Gül’ün milletvekili kalması ve böylece “dokunulmazlık” zırhını koruması!!

Türkiye’nin üzerine bu senaryolarla ağır ağır çökertilmek istenen kara perdeyi reddediyorum. Çocuk kandırır gibi Erdoğan’ın Gül hakkında söylediği “Onu iyi tanırım, özü sözü birdir” sözleri bana dilimizdeki “şıracının şahidi bozacı” deyimini hatırlatıyor. Ama tekrarlıyorum, aslında Gül de, Erdoğan da “laiklik” deyince bizim tam ters yörüngemizde olan ve şeriatçılığın önünü açan yarattıkları o acayip kavrama referans yapmakta, “Demokrasi” deyince de o kerhen binip, ilk fırsatta, müsait durakta inecekleri tramvayı düşünmekteler.

Vallahi sizi bilemem. Ama ben önümüzdeki Pazar’ı bayrağımla Çankaya’da geçireceğim. Köşk’e baktığımda aklıma, Şehit Ersan Caddesi’nde geçen çocukluğum gelecek. O makama duyduğum saygı ve “Atatürk’ün Evi”nin manevi önemi… Sn Sezer’e tekrar tekrar teşekkür edeceğim bize hissettirdiği o güzel güven duygusu için. Sorarım size: Şu hayatta bu Pazar günü, hangimizin daha önemli bir işi olabilir ki?

Sol nedir? Sol her şeyden önce toplum için daha insancıl bir dünya, daha hakça bir düzen istemektir. Sol haksızlıklara, faşizme, dini baskılara, tutucu yobazlara emperyalizmin tuzaklarına baş kaldırmaktır. Sol, inandığı liderle önüne konan her engeli aşabileceğine inanan dev kitlelerin ortak rüyası, ortak hedefidir. Sol her yaşta gençliktir, kararlılıktır, inancın içinde yanan ateştir. Sol gerektiğinde romantizm, gerektiğinde aşk, gerektiğinde masaya patlatılan yumruktur. Sol omuz omuza yürüyüp marş söylerken hedefledikleri o yeni ve farklı dünyaya ulaşacaklarına inancın insanların ortak rüya görme hakkının ta kendisidir.

Herkes geçtiğimiz hafta 22 Temmuz seçimini değerlendirmek için toplanan CHP Parti Meclisi’nin ne yorumlar yapacağını merak ediyordu. Acaba partide fatura kime kesilecek, kim görevini bırakacak, hangi özeleştiriler yapılacaktı? Sonra o şaka gibi vargılar dökülüverdi ortaya: MYK “Seçim Sonuçlarını AKP Lehine Etkileyen Temel Faktörler” başlığıyla bir rapor hazırlayıp “suçluları” kamuoyuna açıkladı: Beyin yıkayan 2. Cumhuriyetçi medya, AKP’ye destek veren tarikatlar, ABD ve AB, aynı şekilde cemaat ve aşiret ilişkilerinin Güneydoğu’daki etkileri, AKP lehine propaganda yapan imamlar, RTÜK ve YSK’nın AKP ihlallerine göz yummaları, halka dağıtılan rüşvetler…

Baykal ve ekibinin anlayamadıkları bir konu var: Bu halkın Cumhuriyetçi, demokrat, Kemalist kesimleri, CHP’yi büyük ölçüde ideolojisi nedeniyle eleştirmiyor ki! CHP 1 Mart tezkeresi konusunda haklıydı. Laikliği savunup, Cumhurbaşkanlığına eşi türbanlı bir AKP’linin çıkmasını engellerken de haklıydı. Kıbrıs ve AB konusundaki şantajlara taviz vermeyen tavrında da haklıydı. Şehitlerimize sahip çıkan ve PKK’yı lanetleyen tavrında da haklıydı. Dokunulmazlıklar konusunda da haklıydı. Yani CHP’nin gerçek tabanının ana kızgınlığı, bugün kimi aklı evvellerin dediği gibi “Bu parti faşist oldu, sağa kaydı, aşırı milliyetçi, ırkçı oldu” gibi saçma sözler değil.